Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

ΜΗΠΩΣ ΕΧΩ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ.


Μήπως έχω εξάρτηση από την πατρική μου οικογένεια;.Αδυναμία δημιουργίας νέας οικογένειας


Να ένα ερώτημα που βασανίζει όλο και περισσότερους νέους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, όχι στην εφηβεία ή την πρώτη μετεφηβική ηλικία, αλλά αργότερα, μετά την ηλικία των 25 και ως την ηλικία των 45 -αν όχι και παραπάνω- ετών.
Γιατί δημιουργείται εξάρτηση από την πατρική οικογένεια
Όταν ένα νέο άτομο τελειώσει τις σπουδές του, ίσως αφού έχει πάρει κάποιον μεταπτυχιακό τίτλο και αν είναι άνδρας έχει τελειώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, βρίσκεται σε μια νέα, μάλλον δυσάρεστη θέση: έχει προσόντα αλλά δεν έχει προϋπηρεσία και συνήθως δεν έχει εργασία ή έχει κάποια κακοπληρωμένη εργασία, που δεν του δίνει οικονομική αυτονομία.


Τι κάνει λοιπόν το άτομο αυτό; Καταφεύγει στους κόλπους της πατρικής του οικογένειας, προκειμένου να πάρει τα βασικά αγαθά για την επιβίωσή του, που δεν μπορεί να εξασφαλίσει από μόνο του. Το οικονομικό πρόβλημα -είτε με τη μορφή ανεργίας είτε με τη μορφή κακοπληρωμένης εργασίας- «κόβει» τα φτερά του νέου ανθρώπου και συρρικνώνει πολλές από τις επιλογές του. Ο οικονομικός παράγοντας όμως, δε σχετίζεται αποκλειστικά με το χρηματικό ζήτημα, μια που έχει και σημαντικές ψυχολογικές επιπτώσεις.


Επιστρέφοντας στο πατρικό του μετά από σπουδές, το νέο άτομο αισθάνεται ότι έχει αποτύχει, ή, ακόμα χειρότερα ότι έχει προσπαθήσει (κι έχει πάρει πτυχίο) αλλά δεν μπορεί να πετύχει. Ξαφνικά το ενήλικο παιδί της οικογένειας ξαναγίνεται έφηβος, αφού έχει οικονομική εξάρτηση από τους γονείς του αλλά και ιδιαίτερες υποχρεώσεις απέναντί τους.


Για παράδειγμα, το ενήλικο άτομο που ζει με τους γονείς του συνήθως δεν μπορεί να μπαινοβγαίνει άνετα στο σπίτι, μια που οι γονείς απαιτούν να μαθαίνουν τι κάνει, που και με ποιον βγαίνει, τι ώρα θα γυρίσει, κ.ο.κ. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο νέος ενήλικας χάνει ένα μέρος της προσωπικής του ταυτότητας και παίρνει τον ρόλο του «παιδιού», που όμως ταιριάζει σε μικρότερη ηλικία. Η κατάληξη είναι ότι δημιουργείται μια σχέση εξάρτησης από τους γονείς, που συχνά εμποδίζει το νέο άτομο από το να πάρει πρωτοβουλίες, να πάρει ρίσκα -μέσα σε λογικά πλαίσια- και να κάνει αυτό που πιστεύει, χωρίς την παρέμβαση των γονιών του.


Πέρα από τους καθαρά πρακτικούς κοινωνικο-οικονομικούς λόγους που περιγράψαμε παραπάνω, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που καθορίζουν το γιατί ένα νέο άτομο εξαρτάται συναισθηματικά από την οικογένειά του.


Πολλές οικογένειες είναι δεμένες και έχουν δυνατές αξίες και δεσμούς που ενώνουν τα μέλη τους. Οι οικογένειες αυτές είτε έχουν ως κεντρικό πρόσωπο τον πατέρα ή, συνήθως, τη μητέρα. Τα παιδιά μιας τέτοιας οικογένειας μεγαλώνουν με πολύ αγάπη, σε ένα ζεστό και ασφαλές περιβάλλον. Καθώς όμως μεγαλώνουν, οι γονείς δυσκολεύονται να αφήσουν τα ηνία από τα χέρια τους κι επιμένουν να έχουν τον έλεγχο όλης της οικογένειας.


Κινούμενοι εγωιστικά και από μια προσωπική επιθυμία να τα ορίζουν όλα, οι γονείς ουσιαστικά δεν επιτρέπουν στα ενήλικα παιδιά τους να ενηλικιωθούν. Aλλοτε με υστερίες και υπερβολές (αν φύγεις θα με πιάσει η καρδιά μου και θα πεθάνω»), άλλοτε με δημιουργία ενοχών στο παιδί («θα πεθάνω και θα φταις εσύ»), άλλοτε με απειλές (αν δεν κάνεις αυτό που σου λέω δεν θα σου δώσω χρήματα/το αυτοκίνητο) και άλλοτε με μια εμμονή στα παλιά («εμείς έτσι κάναμε πάντα και δεν θα αλλάξουμε τώρα») κρατάνε το ενήλικο παιδί τους συναισθηματικά δέσμιο και ζεμένο στο άρμα της οικογένειας. Όμως, κάτι τέτοιο είναι αφύσικο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται δυσαρμονία, ένταση, άσχημη ψυχική διάθεση και, στο τέλος, το ενήλικο παιδί να μη μπορεί να φτιάξει τη ζωή του.
Η προσωπικότητα του «εξαρτημένου» από την οικογένεια


Συνήθως πρόκειται για το κλασικά «καλό παιδί», που μπορεί να είναι παράδειγμα για τους γύρω του. Αν προσέξει κανείς όμως, κάτω από το λούστρο της επιφάνειας, θα βρει πολλά τρωτά. Το ενήλικο άτομο που είναι εξαρτημένο από την οικογένειά του συνήθως βρίσκεται σε μια κατάσταση χρόνιας ψυχικής δυσφορίας, την οποία ναι μεν βιώνει, αλλά δεν μπορεί να κατονομάσει και να εντοπίσει ακριβώς. Έτσι, συχνά έχει ξεσπάσματα νεύρων ή εξαντλείται η υπομονή του εύκολα, σε θέματα μικρής σημασίας.


Το εξαρτημένο από την οικογένειά του ενήλικο άτομο συνήθως αισθάνεται ενοχές: από τη μία, όπως είναι φυσικό, αγαπάει τους γονείς του και θέλει να είναι κοντά τους, από την άλλη όμως βαθιά μέσα του αντιλαμβάνεται ότι η στάση του ίσως είναι ακραία. Ωστόσο, δεν τολμάει να θέσει το ζήτημα που τον απασχολεί στους γονείς του, ούτε καν στον ίδιο του τον εαυτό.


Αυτή η εξάρτηση από την οικογένεια όμως, δεν επιτρέπει στο νέο άτομο να αυτονομηθεί ψυχολογικά: ζει μέσα στην οικογένεια, για την οικογένεια και δρα συλλογικά και όχι ατομικά. Αυτό όμως δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει, διότι το άτομο με εξάρτηση από την οικογένειά του δυσκολεύεται να ωριμάσει συναισθηματικά. Συχνά, έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, αφού δεν μπορεί να πιστέψει στην αξία του μεμονωμένα και θέλει να πάρει την επιβεβαίωση που του προσφέρει η οικογένειά του. Δεν παίρνει πρωτοβουλίες και δεν καλλιεργεί την αυτονομία του, αφού η οικογένεια πρέπει να εγκρίνει την κάθε του πράξη.


Πολλές φορές το εξαρτημένο από την οικογένειά του άτομο αισθάνεται μια χρόνια μελαγχολία, την οποία θεωρεί μέρος των πραγμάτων και της ζωής, αφού δεν έχει γνωρίσει διαφορετικές, στενές, αλλά όχι ασφυκτικές οικογενειακές σχέσεις.
Οι σχέσεις του «εξαρτημένου» ατόμου εκτός οικογένειας


Η εξάρτηση από την οικογένεια είναι μακροπρόθεσμα τροχοπέδη στην προσωπική ζωή κι εξέλιξη του εξαρτημένου ατόμου. Ενώ επαγγελματικά το άτομο αυτό πιθανότατα έχει επιτυχίες και κάνει μια καλή καριέρα (κι έτσι ακολουθεί το πρότυπο του «καλού παιδιού») συναισθηματικά, ωστόσο βρίσκεται πολύ πίσω.


Ενώ υπάρχουν φιλίες, είτε είναι απόμακρες είτε έχουν μικρή συναισθηματική βαρύτητα. Το αποτέλεσμα είναι ότι το άτομο με εξάρτηση από την οικογένειά του δεν μπορεί να χαρεί μια έξοδο, ή μια εκδρομή με φίλους αν δεν έχει την έγκριση της οικογένειάς του και αν δεν συμπίπτει το κοινωνικό δρώμενο με κάποια οικογενειακή εκδήλωση.


Η ερωτική ζωή των εξαρτημένων από την οικογένειά τους ενηλίκων πολλές φορές είναι ένα δράμα από μόνη της. Ενώ το νέο άτομο έχει ανάγκη να βρει έναν/μία σύντροφο και να κάνει τη δική του οικογένεια, η πατρική του οικογένεια μπλοκάρει ή σαμποτάρει κάθε τέτοια απόφαση.


Τα προσχήματα που βρίσκει η πατρική οικογένεια άλλοτε ακούγονται σωστά, άλλοτε είναι κατάφωρα λανθασμένα. Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση, πρωταρχικό μέλημα της οικογένειας δεν είναι αυτό που φαίνεται προς τα έξω, δηλαδή να προστατέψει το παιδί της από μια «κακή» σχέση, αλλά να μην επιτρέψει στο παιδί της να φύγει από την οικογένεια και σπάσει τη συνοχή και τον έλεγχο που αυτή ασκεί.


Έτσι, ένας άνδρας 40 ετών, ανύπαντρος, μπορεί να πει στην κοπέλα του «Πάσχα θα περάσω φυσικά με την οικογένειά μου, όπως κάνουμε πάντα» χωρίς να σκεφτεί ότι θα μπορούσε να πάει με την κοπέλα του μια εκδρομή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα «ρίξει» την οικογένειά του ή ότι κάνει κάτι ανήθικο και λάθος. Από την άλλη, μια κοπέλα 34 ετών, μπορεί να αρνηθεί στο φίλο της να πάνε μια εκδρομή το σαββατοκύριακο, λέγοντας «είναι η ονομαστική γιορτή της γιαγιάς μου και δε μπορώ να λείψω από το σπίτι».
Αδυναμία δημιουργίας νέας οικογένειας


Το βασικό πρόβλημα των εξαρτημένων από την οικογένειά τους ενηλίκων είναι ότι τελικά η αφύσικη αυτή προσκόλληση δεν τους αφήνει να «ανοίξουν τα δικά τους φτερά» και να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια.


Το εξαρτημένο από την οικογένειά του άτομο μπλοκάρει τον εαυτό του και τις επιθυμίες του και βάζοντας την πατρική του οικογένεια πάνω από τον εαυτό του καταδικάζει τον ίδιο του τον εαυτό σε μια ζωή που διέπεται από «πρέπει» και όχι από «θέλω». Έτσι, ενώ έχει ερωτικές σχέσεις, στην πραγματικότητα αυτές τελματώνουν γιατί δεν μπορεί να τις φτάσει στο σημείο δέσμευσης για αρραβώνα ή γάμο.


Το εξαρτημένο άτομο μένει μόνο του, γιατί κάποια στιγμή ο/η σύντροφός του βαριέται να περιμένει κι αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει φυσιολογικό μέλλον για τη σχέση τους. Δυστυχώς, στο σημείο αυτό η πατρική οικογένεια επεμβαίνει και παρηγορεί το παιδί της λέγοντάς του ότι ο/η σύντροφος που το άφησε ήταν τελικά «κακός/ακατάλληλος άνθρωπος, όπως σου είχαμε πει», χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι οι ίδιοι οδήγησαν τα πράγματα στο τέλος.


Το αποτέλεσμα είναι ότι το εξαρτημένο άτομο τυφλώνεται ψυχολογικά, θεωρεί ότι η οικογένειά του έχει δίκιο, νιώθει εξαπατημένο από τη σχέση του, δεν αναγνωρίζει το φταίξιμο της οικογένειάς του στη διάλυση του δεσμού του και πιστεύει ότι όλα τα άτομα του αντίθετου φύλου είναι ακατάλληλα και παραμένει προσκολλημένο στην καλή του οικογένεια, αδυνατώντας να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο.
Μπορεί να κάνει κάτι το εξαρτημένο από την οικογένειά του άτομο;


Ίσως το σημαντικότερο που πρέπει να κάνει αυτό το άτομο είναι να ξεκαθαρίσει τα προσωπικά του «θέλω» από τα οικογενειακά «πρέπει» και να δει τη ζωή του ως κάτι αυτόνομο και συνέχιση της πατρικής του οικογένειας μέσα από την οικογένεια που θα δημιουργήσει το ίδιο και όχι σαν προσκόλληση στην πατρική οικογένεια. Φυσικά είναι σημαντικό να αισθάνεται κανείς κοντά στους οικείους του, ωστόσο αυτό θα πρέπει να γίνεται μέσα σε πλαίσιο που επιτρέπει την προσωπική ανάπτυξη και ζωή του ενήλικου παιδιού.


Θα πρέπει να αντιληφθεί ότι κάθε φορά που διαφοροποιείται η άποψή του από αυτή της οικογένειάς του δε σημαίνει ότι δεν τους αγαπάει ή ότι τους απορρίπτει, αλλά ότι οι διαφορές είναι κάτι φυσιολογικό στις ανθρώπινες σχέσεις. Σημαντικό είναι για το άτομο αυτό να καταλάβει ότι οι δεσμοί αγάπης και συνοχής σε μια οικογένεια δε διατηρούνται με τον «βούρδουλα» ή με απαγορεύσεις, αλλά με τη συζήτηση και την επικοινωνία. Και, τελικά, όταν έρθει η ώρα της απόφασης, το ενήλικο παιδί παίρνει τη δική του απόφαση, αφού έχει ακούσει ό,τι έχει να του πει η πατρική του οικογένεια.


Η πατρική οικογένεια με τη σειρά της πρέπει να στηρίξει το παιδί της ακόμα και αν δε συμφωνεί, γιατί αυτό είναι μέρος του σεβασμού προς την προσωπικότητα του άλλου και μέρος της διαδικασίας συναισθηματικής ωρίμανσης κι ενηλικίωσης. Και βέβαια, μια οικογένεια που έχει βάλει γερά θεμέλια κι έχει δώσει αξίες κι αρχές στο παιδί της, δε χρειάζεται να ανησυχεί ότι αυτό δεν θα τα καταφέρει χωρίς τη γνώμη της και τη συμβουλή της.


Βέβαια, για τον εξαρτημένο ενήλικο η παραπάνω διαδικασία είναι ιδιαίτερα επίπονη, γιατί θα πρέπει να ξεφύγει από έναν ιστό πεποιθήσεων και «πρέπει» ο οποίος έχει εξυφανθεί αργά αλλά σταθερά. Πολλές φορές είναι χρήσιμο να μιλήσει το άτομο αυτό με έναν ειδικό, ώστε να ξεκαθαρίσει τις μπερδεμένες σκέψεις και συναισθήματά του και να χαράξει τον προσωπικό του δρόμο με σεβασμό στον εαυτό του αλλά και στην οικογένειά του.
health.in.gr-Γράφει η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Επιστημονική Συνεργάτις Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών και Παν/μίου Harvard

ΠΗΓΗ...http://psixologikosfaros.blogspot.com

Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΝΑΕΙ!!!


Στο άκουσμα της λέξης ‘αγάπη’, μας έρχονται στο νου εικόνες από ερωτευμένα ζευγάρια, συναισθήματα οικειότητας και ζεστασιάς, συντροφικότητα, μοίρασμα, αυτονομία και δέσμευση ταυτόχρονα.

Όμως γεγονότα της καθημερινής ζωής μας δίνουν μία άλλη πραγματικότητα. Ζευγάρια που πονάνε, γυναίκες που ενώ κακοποιούνται από τον άντρα τους, συνεχίζουν να ζουν μαζί του, άνθρωποι ερωτευμένοι με συναισθηματικά μη διαθέσιμους συντρόφους, δεσμοί καταστροφικοί που αντί να διαλύονται φουντώνουν ολοένα και πιο πολύ.
Για ποιο λόγο λοιπόν επιλέγουμε να είμαστε σε σχέσεις οδυνηρές, σχέσεις που βάζουν σε κίνδυνο τη συναισθηματική και ακόμα και την σωματική μας υγεία; Πολλοί θα ισχυριστούν πως πίσω από αυτή την προσκόλληση σε τέτοιου είδους σχέσεις κρύβεται μία μεγάλη αγάπη. Μία αγάπη που πονάει όμως δεν είναι αληθινή.
Εάν εξετάσουμε προσεκτικά τις σχέσεις στις οποίες έχουμε προσκολληθεί θα διαπιστώσουμε πως πίσω τους δεν κρύβεται παρά μόνο ένας μεγάλος φόβος για εγκατάλειψη, ένας φόβος μήπως βρεθούμε μόνοι, ο φόβος της απόρριψης και της καταστροφής.

Πότε η αγάπη προκαλεί πόνο
Η αγάπη γίνεται οδυνηρή όταν είμαστε με κάποιον που είναι ακατάλληλος για εμάς αλλά αδυνατούμε να χωρίσουμε.
Όταν προτιμάμε να είμαστε σε μία σχέση, όσο ‘άρρωστη’ και εάν είναι, παρά να είμαστε μόνοι.
Όταν τρέμουμε στην ιδέα της απόρριψης και της εγκατάλειψης και μπορούμε να κάνουμε το οτιδήποτε για να την αποφύγουμε.
Όταν συνειδητοποιούμε πως σχεδόν σε όλες μας τις σχέσεις παίζουμε τον ρόλο του ψυχολόγου στο σύντροφο μας.
Όταν οι περισσότεροι δεσμοί μας είναι με συντρόφους δεσμευμένους, αδιάφορους, ακατάλληλους και εμείς ελπίζουμε πως ‘θα αλλάξουν για χάρη μας’.
Όταν δικαιολογούμε το θυμό, την αδιαφορία του συντρόφου μας αποδίδοντας τη στα άσχημα παιδικά του χρόνια.
Όταν κάνουμε έρωτα με κάποιον που δεν μας είναι ερωτικά επιθυμητός ή όταν χρησιμοποιούμε την ερωτική πράξη ως μέσο διαφυγής από τα προβλήματα μας.
Όταν η δική μας ευτυχία εξαρτάται από τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του συντρόφου μας.
Γι όλους τους παραπάνω και όχι μόνο λόγους η αγάπη μπορεί να γίνει για κάποιους ανθρώπους εθισμός. Και παρόλο που έχουμε συνηθίσει να ακούμε μόνο για εξάρτηση στο τσιγάρο, στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά, στον τζόγο, υπάρχει και η εξάρτηση από την αγάπη. Όταν λοιπόν η αγάπη γίνεται έμμονη ιδέα και αναστέλλει όλους τους υπόλοιπους τομείς της ζωής ενός ατόμου, τότε μιλάμε για παθολογική αγάπη, για εξαρτημένη αγάπη.

Ποιοι αγαπούν πολύ
Για αυτούς που είναι εξαρτημένοι από την αγάπη, η βασική τους προτεραιότητα είναι οι ανάγκες του συντρόφου τους, ακόμη και εάν αυτό σημαίνει ότι οι ίδιοι μπορεί να χάνουν επαγγελματικές και κοινωνικές ευκαιρίες προκειμένου να διατηρήσουν τη σχέση αυτή. Συνήθως η υπερβολική αγάπη είναι ένα φαινόμενο που αφορά τις γυναίκες χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άντρες που αγαπούν πολύ. Όμως λόγω των πολιτισμικών και βιολογικών διαφορών τους, οι άντρες εκδηλώνουν άλλα μοτίβα συμπεριφοράς για να καλύψουν το συναισθηματικό τους κενό όπως η υπερβολική αφοσίωση στη δουλειά ή η εμμονή σε ένα χόμπυ.
Τα άτομα που αγαπούν πολύ σχεδόν πάντα προέρχονται από δυσλειτουργικές οικογένειες οι οποίες δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών τους. Η επικοινωνία μεταξύ των μελών αυτών των οικογενειών ποτέ δεν ήταν αληθινή, καθώς η εκδήλωση των συναισθημάτων ήταν κάτι απαγορευμένο. Έχουν ζήσει με γονείς που συγκρούονταν μεταξύ τους και για κάποιους δικούς τους λόγους δεν μπόρεσαν να δώσουν φροντίδα και αγάπη στα παιδιά τους. Έμαθαν ως πρότυπο σχέσεων αυτό με τις εντάσεις, τους καυγάδες, την αδιαφορία και την εξάρτηση και τείνουν να το επαναλαμβάνουν στην ενήλικη τους ζωή προκειμένου να αλλάξουν τις καταστάσεις.
Πως θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η εξάρτηση στην αγάπη
Όσοι υποφέρουν από υπερβολική αγάπη θα πρέπει να αναγνωρίσουν πως έχουν μπροστά τους ένα δύσκολο αγώνα και χρειάζονται υπομονή και δύναμη για να αλλάξουν συμπεριφορές και χαρακτηριστικά της προσωπικότητας τους που είναι βαθιά ριζωμένα μέσα τους. Θα πρέπει να βρουν τη δύναμη να γνωρίσουν, να αποδεχτούν, να εκτιμήσουν και να αγαπήσουν τον εαυτό τους.
Να ζητήσουν βοήθεια (διαβάζοντας ένα βιβλίο, απευθυνόμενοι σε ένα ειδικό, συμμετέχοντας σε μία θεραπευτική ομάδα). Να ανακαλύψουν αυτά που τους ευχαριστούν και να μην ξεχνάνε πως μπορεί να μη μπορούν να αλλάξουν τον άλλον όμως σίγουρα μπορούν να αλλάξουν τον εαυτό τους.
Σύμφωνα με τον Erich Fromm ‘εάν κάποιος μπορεί να αγαπά δημιουργικά, αγαπά και τον εαυτό του, εάν μπορεί να αγαπά μόνο τους άλλους, τότε δεν μπορεί να αγαπήσει καθόλου’.

Ζαφειρούλα Λουτσιού
Ψυχολόγος , Παιδοψυχολόγος

πηγη...http://psixologikosfaros.blogspot.com

ΤΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ


Εσύ ξέρεις πότε είναι ο σωστός χρόνος για ‘σενα
Μερικοί άνθρωποι επισκέπτονται τον ψυχολόγο μετά από πιεστικές, κάποιες φορές, παραινέσεις των ανθρώπων γύρω τους. Τις περισσότερες φορές, το καλύτερο είναι να επιλέξεις εσύ το χρόνο που θα επισκεφτείς έναν θεραπευτή για να συζητήσεις τα θέματα που σε απασχολούν. Για παράδειγμα, η Κάτια (ψευδώνυμο), που αποφάσισε να κάνει θεραπεία λέει: ‘Είχα καταλάβει ότι είχα κάποιες δυσκολίες από παλιά μου θέματα στις οποίες δεν είχα δώσει σημασία. Πίστευα ότι έτσι απλά θα φύγουν. Αισθάνθηκα, όμως, ότι είχα φτάσει μπροστά σε ένα συναισθηματικό τοίχο. Αυτό δημιουργούσε δυσκολίες σε ‘μένα, στις σχέσεις μου, στη ζωή μου γενικότερα. Δεν ήθελα άλλο να μου συμβαίνει αυτό. Ήθελα να το αντιμετωπίσω προτού κάνω οικογένεια. Δεν θα ήθελα να το μεταφέρω μελλοντικά στα παιδιά μου. Έτσι, αποφάσισα να κάνω θεραπεία.’

Μπορεί να αισθανθείς περίεργα την πρώτη φορά που θα πας στον ψυχολόγο
Και είναι απόλυτα φυσιολογικό! Πας να μιλήσεις για τον εαυτό σου και τα προσωπικά σου σε έναν ξένο. Πού αλλού στη ζωή μπορείς να το κάνεις αυτό! Αν κάνεις κάτι τέτοιο στην πραγματική ζωή το πιθανότερο είναι ο άλλος απλά να εξαφανιστεί. Όμως, σκέψου, πας στον οδοντίατρο για να φροντίσεις τα δόντια σου, γιατί να μην πας σε κάποιον που μπορεί να σε βοηθήσει να φροντίσεις τα συναισθήματά σου; Η Σοφία (ψευδώνυμο) λέει: ‘ Στην αρχή ήμουν πολύ σφιγμένη και δεν είχα ιδέα πόσο χρειάζεται να μιλήσω. Μετά, όμως, από λίγη ώρα άρχισα να δακρύζω συνειδητοποιώντας ότι είναι η πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια που μπόρεσα να ανοιχτώ πραγματικά - και μάλιστα σε κάποιον που ήταν εκεί για να με ακούσει’.

Οι άλλοι μπορεί να νομίζουν ότι ‘κάτι δεν πάει καλά με ‘σενα’ αν κάνεις ψυχολογική θεραπεία
Μην περιμένεις να καταλάβουν όλοι τι είναι και τι κάνει η συμβουλευτική και η θεραπεία. Μερικοί, ίσως σκεφτούν ότι ‘δεν πας καλά’ ή να νιώσουν την έκπληξη και την απορία ‘πώς εσύ που είσαι μια χαρά φυσιολογικό άτομο έχεις ανάγκη από τέτοια; ’. Συνήθως, αυτή η αντιμετώπιση οφείλεται στην άγνοια και στην έλλειψη έγκυρης πληροφόρησης για το τι είναι και πώς λειτουργούν οι ψυχολογικές θεραπείες.

Δεν φταίει ποτέ μόνο ένα πράγμα...(ούτε καν μόνο οι γονείς σου)!
Το στερεότυπο που κυρίως επικρατεί για τη θεραπεία είναι ότι πας εκεί για να μιλήσεις για τους οι γονείς σου και για το πώς σου ‘κατέστρεψαν’ τη ζωή. Δεν χρειάζεται να είναι πάντα έτσι. Οι γονείς μπορεί να έρχονται ως θέμα στη θεραπεία, αλλά όχι τόσο πολύ όσο ίσως μπορεί να φαντάζεσαι. Μπορεί να έχεις κατά καιρούς μια ουσιαστική συζήτηση με το θεραπευτή ή τη θεραπεύτριά σου για τις σχέσεις με τους γονείς σου και την οικογένειά σου αλλά δεν είναι πάντα το κυρίαρχο θέμα. Μπορείς να μιλήσεις για όποια θέματα σε απασχολούν, ακόμα και για τον καιρό!

Ο χώρος είναι όσο σημαντικός όσο και ο/η θεραπευτής σου
Ο κάθε θεραπευτής έχει το δικό του επαγγελματικό στιλ στο χώρο του. Μπορεί, επίσης, να βλέπεις το θεραπευτή σου σε ένα χώρο απλό και πιο ουδέτερο, όπως π.χ. ένα ιατρείο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο χώρος του θεραπευτή σου ή της θεραπεύτριάς σου είναι σημαντικό να σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα και ότι εκεί μπορείς να εκφραστείς με ασφάλεια και εχεμύθεια.

Η θεραπεία μπορεί να διαρκέσει αρκετό χρόνο
Υπάρχει ποικιλία στη διάρκεια των θεραπειών. Άλλες είναι βραχείες- δηλαδή ο αριθμός των συνεδριών μπορεί να είναι περιορισμένος, για παράδειγμα συνήθως από 6-20. Αυτές οι θεραπείες συνήθως επικεντρώνονται σε ένα συγκεκριμένο θέμα που σε απασχολεί. Υπάρχουν και οι μακρόχρονες θεραπείες, όπου έχεις το χρόνο και την ευκαιρία να εξερευνήσεις και να γνωρίσεις τον εαυτό σου πιο σφαιρικά και ολοκληρωμένα. Το τι θα διαλέξεις εξαρτάται από το τι θέλεις και πού θες να φτάσεις – όπως συμβαίνει κι όταν θες να μάθεις μια ξένη γλώσσα.
Για παράδειγμα, σε ένα ταχύρρυθμο τμήμα θα μάθεις να επικοινωνείς καλά για τα βασικά. Σε ένα πιο μακρόχρονο πρόγραμμα θα μάθεις καλύτερα τη γλώσσα, μπορεί ακόμα και να γίνει σαν η δεύτερη μητρική σου. Η επιλογή είναι δική σου. Επειδή, όμως, κάθε περίπτωση είναι μοναδική και ξεχωριστή, πάντα μπορείς να το συζητήσεις αυτό με το θεραπευτή ή τη θεραπεύτρια που θα επιλέξεις.

Εσύ θα αποφασίσεις ποιος είναι ο καλύτερος θεραπευτής για ‘σενα
Όπως και όταν θέλεις να διαλέξεις οποιαδήποτε άλλη σημαντική υπηρεσία, έτσι μπορείς να διαλέξεις και ψυχολόγο. Μπορεί να χρειαστεί να τηλεφωνήσεις ή και να επισκεφτείς αρκετούς ψυχολόγους μέχρι να καταλήξεις στον καλύτερο/η για εσένα.
Ψάξε για την καλύτερη βοήθεια για εσένα. Μπες στο Διαδίκτυο, πάρε πληροφορίες από έγκυρες ιστοσελίδες και ιστοσελίδες αναγνωρισμένων συλλόγων ψυχολόγων και ψυχοθεραπευτών. Εξοικειώσου με το θέμα.
Ρώτα τον γιατρό σου ή κάποιον που εμπιστεύεσαι αν γνωρίζει κάποιον να σου συστήσει.
Ρώτα τον θεραπευτή σου για οποιαδήποτε απορία έχεις για τη θεραπεία. Πάντα μπορείς να πάρεις και μια δεύτερη γνώμη ή να βρεις άλλο θεραπευτή.

ΠΗΓΗ.... IATRONET

ΔΕΙΞΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ


Από το να νικήσεις τη γρίπη μέχρι το να χάσεις τα περιττά κιλά, τα χέρια σου μπορούν να αποτελέσουν το καλύτερο εργαλείο υγείας που διαθέτεις –και δεν χρησιμοποιείς.


Με αυτά δένεις τα κορδόνια των αθλητικών σου παπουτσιών όταν
ασκείσαι, κόβεις τα λαχανικά που εξοπλίζουν τον οργανισμό σου με
απαραίτητα θρεπτικά συστατικά και πληκτρολογείς το τηλέφωνο του γιατρού σου κάθε φορά που αισθάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Κι
όμως, τα χέρια σου είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο που μπορεί να θωρακίσει την υγεία σου με πολλούς ακόμα -λιγότερο εμφανείς- τρόπους.
Θέλεις να σου δώσουμε μερικά παραδείγματα;

1. Ενεργοποίησε το μεταβολισμό σου

Αν τα νύχια σου σπάνε πιο εύκολα απ' ό,τι παλιότερα, ενδέχεται να πάσχεις από υποθυρεοειδισμό ή υπερθυρεοειδισμό: δύο καταστάσεις
όπου το σώμα παράγει πολύ μικρή (υπο) ή υπερβολικά μεγάλη (υπέρ) ποσότητα ορμονών που ρυθμίζουν τον μεταβολισμό. Αλλα συνηθισμένα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού είναι η αδυναμία συγκέντρωσης, η ανεξήγητη απώλεια βάρους και η διαρκής αίσθηση πείνας και ζέστης. Αντίστοιχα, στις πιθανές ενδείξεις υποθυρεοειδισμού συγκαταλέγονται η κόπωση, ο πόνος στις αρθρώσεις και στους μυς, η πρόσληψη βάρους και η διαρκής αίσθηση κρύου. Αν υποψιάζεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά
με τον θυρεοειδή σου, ζήτησε από τον γιατρό να σου υποδείξει τις απαραίτητες εξετάσεις.

2. Κόψε τις διατροφικές ατασθαλίες

Η σύγχυση για το ποιο είναι το κανονικό μέγεθος μιας μερίδας είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο προσλαμβάνουμε υπερβολικές θερμίδες κάθε φορά που τρώμε έξω. Αν θέλεις να έχεις τα πράγματα υπό έλεγχο, χρησιμοποίησε την παλάμη σου για να ελέγξεις την ποσότητα των μερίδων. Περίπου 85g κρέατος ή ψαριού (η κανονική μερίδα δηλαδή) είναι όσο και η παλάμη σου. Η ιδανική μερίδα επιδορπίου (που είναι τα 28g) είναι περίπου στο μέγεθος του γυναικείου αντίχειρα.

3. Αποχαιρέτησε τη γρίπη και το κρυολόγημα

Τα χέρια αποτελούν το καλύτερο μέσο διέλευσης ιών και μικροβίων στον οργανισμό. Κάθε φορά που πατάς το κουμπί στο ασανσέρ, στηρίζεσαι στην κουπαστή της σκάλας στο μετρό ή πιάνεις το χερούλι για να ανοίξεις μια πόρτα στο γραφείο, τα χέρια σου βομβαρδίζονται από εκατοντάδες βακτήρια. Γι' αυτό και το σχολαστικό πλύσιμό τους είναι το πιο αποτελεσματικό προληπτικό μέτρο για να μην αρρωστήσεις. Για να γίνει σωστά η δουλειά, φρόντισε να πλένεις τα χέρια σου με σαπούνι και ζεστό νερό, τρίβοντάς τα για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα. Δώσε ιδιαίτερη προσοχή στα σημεία που ενώνονται τα δάχτυλα και κάτω από τα νύχια. «Αν δεν έχεις πρόσβαση σε νερό και σαπούνι, φρόντισε να απολυμαίνεις τα χέρια σου χρησιμοποιώντας ειδικά αντιβακτηριδιακά προϊόντα», συμβουλεύει η Allison Aiello, PhD, καθηγήτρια επιδημιολογίας.

4. Απόκτησε περισσότερα και πιο ανθεκτικά μαλλιά

Για να αποκτήσεις πιο πλούσια μαλλιά, τα χέρια σου θα πρέπει να μάθουν να τους προσφέρουν περισσότερα από το χτένισμα, το στέγνωμα και το styling. Χάρισε στο τριχωτό της κεφαλής σου ένα μασάζ qigong, το οποίο σύμφωνα με τους ειδικούς διευκολύνει την ανάπτυξη αλλά και την πάχυνση της τρίχας. Πώς θα το κάνεις; Τοποθέτησε τα ακροδάχτυλά σου στη γραμμή του μετώπου, εκεί που ξεκινούν τα μαλλιά, και έκπνευσε καθώς χτενίζεις με τα δάχτυλά σου προς την κορυφή του κεφαλιού και έπειτα μέχρι τον αυχένα. Επανάλαβε τη διαδικασία 10 φορές την ημέρα.

5. Δείξε νεότερη

Τα χέρια μπορούν να προδώσουν την πραγματική ηλικία σου. Ακόμα κι αν διανύεις τα πρώτα –άντα, τα καταστροφικά σημάδια της υπερέκθεσης στον ήλιο, καθώς και η φυσιολογική φθορά του χρόνου, είναι εμφανή στα άκρα σου: ξηρή επιδερμίδα, καφέ κηλίδες και λέπτυνση του δέρματος. Αν, τώρα, στα παραπάνω προσθέσεις και την επίδραση που έχουν στα χέρια σου απλές καθημερινές δραστηριότητες (βλ. πλύσιμο πιάτων, κηπουρική, ποδηλασία) θα καταλάβεις ακριβώς ποιος είναι ο λόγος που στο τέλος της ημέρας τα χέρια σου δείχνουν τόσο ταλαιπωρημένα. Για να τα διατηρήσεις υγιή και νεανικά, όπως το υπόλοιπο σώμα σου, πρόσφερέ τους την ίδια φροντίδα που προσφέρεις στο πρόσωπό σου. Φρόντισε να τα ενυδατώνεις τακτικά, να τους απλώνεις ένα αντηλιακό προϊόν πριν βγεις έξω (και καθόλη τη διάρκεια του χρόνου) και αν η βλάβη από τον ήλιο είναι εκτεταμένη, ζήτησε τη βοήθεια του δερματολόγου σου για να αποκαταταστήσεις ιατρικώς τη ζημιά.

6. Νίκησε τη ναυτία

Ζαλίζεσαι εύκολα στο αυτοκίνητο; Χρησιμοποίησε την παρακάτω εύκολη τεχνική βελονισμού πριν ξεκινήσεις για το επόμενο μεγάλο οδικό ταξίδι: μία συνοπτική έκθεση 40 μελετών έδειξε ότι διεγείροντας ένα σημείο στο εσωτερικό του καρπού μειώνεται αποτελεσματικά η ναυτία. Για να εντοπίσεις το συγκεκριμένο σημείο, πίεσε ανάμεσα στους δύο τένοντες στο εσωτερικό της παλάμης σου, περίπου τρία δάχτυλα κάτω από τη βάση της.

7. Απόφυγε την καρδιακή προσβολή

Ενα πρωτοποριακό τεστ για την καρδιά μπορεί να αξιολογήσει την υγεία της στηριζόμενο στο μήκος των δαχτύλων, και μάλιστα πριν εμφανιστεί οποιοδήποτε από τα γνωστά συμπτώματα καρδιακής πάθησης. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Οπως εξηγεί ο Arthur Agatston, MD, καρδιολόγος, «Το ενδοθήλιο είναι ένα στρώμα κυττάρων που επενδύει την εσωτερική πλευρά των αγγείων του αίματος και της λέμφου. Παράγει ουσίες που επηρεάζουν τη λειτουργία των αγγείων, προκαλώντας διαστολή και συμπίεση, καθώς και θρομβώσεις, ενώ ταυτόχρονα παίζει σημαντικό ρόλο στην πήξη του αίματος, στη διαπερατότητα και τη μεταφορά ουσιών στο αρτηριακό τοίχωμα, αλλά και στη σύνθεση αυξητικών παραγόντων για τη δημιουργία νέου ενδοθηλιακού ιστού. Οι αρνητικές αλλαγές στο ενδοθήλιο συμβαίνουν πολλά χρόνια πριν εμφανιστούν άλλα ορατά συμπτώματα καρδιακού προβλήματος». Σήμερα οι γιατροί έχουν στη διάθεσή τους ένα τεστ που ελέγχει την υγεία του ενδοθηλίου. Αυτό που χρησιμοποιεί ο A. Agatston ονομάζεται VENDYS: «Περιλαμβάνει έναν ανιχνευτή της θερμοκρασίας του δαχτύλου, που τοποθετείται στον δείκτη και το τύλιγμα μιας χειροπέδας μέτρησης της αρτηριακής πίεσης στο μπράτσο. Καθώς η χειροπέδα φουσκώνει, η ροή του αίματος στο χέρι μειώνεται και η θερμοκρασία στο δάχτυλο πέφτει. Μετά από 5 λεπτά η χειροπέδα ξεφουσκώνει και η ροή του αίματος επανέρχεται. Οσο πιο σύντομα επανέρχεται στα φυσιολογικά επίπεδα η θερμοκρασία στο δάχτυλο, τόσο πιο υγιές είναι το ενδοθήλιο». Το συγκεκριμένο τεστ μπορεί επιπλέον να βοηθήσει τον γιατρό να κατανοήσει πόσο καλά αποτελέσματα έχει η θεραπευτική αγωγή και οι αλλαγές στον τρόπο ζωής στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Αν ένας ασθενής χάνει βάρος συστηματικά, μειώνει την αρτηριακή πίεσή του ή αρχίσει να παίρνει φάρμακα, μπορώ να ανιχνεύσω τις θετικές αλλαγές στη λειτουργία των ενδοθηλίων σχεδόν αμέσως», λέει ο Α. Agatston. «Με άλλες μεθόδους, όπως η μέτρηση του αθηρωματικού φορτίου, θα έπρεπε να περιμένω για χρόνια».

8. Ελεγξε το κυκλοφορικό σου

Μήπως τα χέρια σου είναι διαρκώς παγωμένα; Συνήθως το συγκεκριμένο σύμπτωμα δεν είναι ανησυχητικό, υποστηρίζουν οι ειδικοί. Μάλιστα, ενδέχεται να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: μπορεί να αποτελεί ένδειξη καλής υγείας. Στους ανθρώπους με χαμηλή πίεση -σε φυσιολογικά όμως επίπεδα- η μεγαλύτερη ροή αίματος συγκεντρώνεται στον κορμό, με αποτέλεσμα η θερμοκρασία στα άκρα τους να είναι χαμηλή, είτε βρίσκονται σε εξωτερικό είτε σε εσωτερικό περιβάλλον. Παρόλα αυτά, αν τα παγωμένα χέρια σου (ή πόδια) συνοδεύονται από τριχόπτωση ή αν ξεχνάς εύκολα και συχνά, ενδέχεται να πάσχεις από υποθυρεοειδισμό. Σύμφωνα με τον Steve Rosenbaum, MD, το μούδιασμα ή το μυρμήγκιασμα μπορεί να αποτελούν ένδειξη έλλειψης βιταμίνης B12. Ενα απλό τεστ αίματος μπορεί να το εντοπίσει, ενώ και οι δύο αυτές καταστάσεις είναι αντιμετωπίσιμες. Αν τα παγωμένα άκρα συνοδεύονται και από συμπτώματα όπως πόνος, κάψιμο ή δραστικό άσπρισμα των δακτύλων ή των πελμάτων, μπορεί να αποτελεί ένδειξη περιφερειακής αγγειακής νόσου, κατάσταση η οποία χρίζει άμεσης ιατρικής αντιμετώπισης.

ΜΑΡΙΑ ΜΥΛΩΝΑ - prevention

ΠΗΓΗ....http://psixologikosfaros.blogspot.com

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

ΤΑ 9 ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ


Ο Raymond Moody, είναι ο άνθρωπος που πρώτος

ανακάλυψε και έκανε έρευνες στον τομέα των επιθανάτιων εμπειριών.
Μίλησε για τις επιθανάτιες εμπειρίες (NDE) , τον Πλάτωνα, τα 9 στάδια του “ταξιδιού στον άλλον κόσμο” και για το πώς είναι “η ζωή μετά τη ζωή”!


Ο.Τ.: Σύμφωνα με την έρευνά σας υπάρχουν εννιά στοιχεία τα οποία είναι κοινά σε όλες τις επιθανάτιες εμπειρίες. Θα ήθελα να μας εξηγήσετε αυτά τα στάδια και να μας περιγράψετε τι συμβαίνει στο κάθε ένα.”Το πρώτο στάδιο σύμφωνα με τους ασθενείς μας που έχουν έρθει κοντά στο θάνατο είναι πως όταν σταμάτησε να χτυπά η καρδιά τους, «εγκατέλειψαν» το φυσικό τους σώμα, ανυψώθηκαν, και έβλεπαν πλέον το σώμα τους να κείτεται στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ή στο δωμάτιο του νοσοκομείου.Στο δεύτερο στάδιο, περιγράφουν πως διασχίζουν ένα στενόμακρο τούνελ, και φτάνουν στην άκρη του ακολουθώντας ένα απίστευτο φως που τους γεννά όμορφα συναισθήματα.
Και μέσα σε αυτό το φως, που είναι ό,τι πιο φωτεινό έχουν δει ποτέ, φτάνουν στο τρίτο στάδιο και βλέπουν τα πνεύματα συγγενών και φίλων τους που δεν είναι στη ζωή, αλλά έχουν πάει εκεί προκειμένου να τους συναντήσουν.Ακολουθεί το τέταρτο στάδιο, όπου βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα σε μία φαντασμαγορία. Όταν όμως καλούνται να περιγράψουν ό,τι συμβαίνει εκεί με μία χρονική συνέχεια, τότε λένε ότι ο χρόνος παύει να ισχύει έτσι όπως τον καταλαβαίνω εγώ και εσείς, αλλά είναι σαν να συμβαίνουν όλα μέσα σε μια στιγμή.
Στο πέμπτο στάδιο, περνά από μπροστά τους ολόκληρη η ζωή τους, με κάθε λεπτομέρεια, σαν να μην υπάρχει χρόνος.
Στο έκτο στάδιο, ενώ εξελίσσεται η ανασκόπησης της ζωής τους, νιώθουν ότι τους συνοδεύει κάποια οντότητα η οποία έχει τη μορφή φωτός.
Από τους ανθρώπους που πήρα συνεντεύξεις και που ήταν χριστιανοί στο θρήσκευμα, στην πλειοψηφία τους είπαν πως αναγνώρισαν σε αυτό το φως τον Χριστό, και αυτό γιατί ήταν μία παρουσία απόλυτης αγάπης και συμπόνιας που τους βοήθησε να κάνουν ανασκόπηση της ζωής τους και να δουν όλα αυτά που είχαν κάνει, σαν να γίνονταν από ένα διαφορετικό άτομο.
Αφηγούνται πως όταν ξαναβιώνουν αυτά τα γεγονότα τα βλέπουν από μία εντελώς διαφορετική προοπτική από αυτή που είχαν ενώ τα βίωναν στη ζωή τους, με αποτέλεσμα πλέον να νιώθουν την επιρροή ή τις συνέπειες που είχαν αυτές οι πράξεις τους στη ζωή των συνανθρώπων τους.
Αν για παράδειγμα σε αυτή την ανασκόπηση κάποιος δει τον εαυτό του να κάνει κακό ή κάτι επίπονο σε κάποιον συνάνθρωπό του, τότε και ο ίδιος νιώθει τα άσχημα συναισθήματα που βίωναν οι άλλοι εξαιτίας των πράξεών του. Ή στην άλλη περίπτωση, αν δουν τον εαυτό τους να κάνει μία καλή πράξη, τότε νιώθουν τα καλά συναισθήματα που είχαν προκαλέσει στη ζωή των συνανθρώπων τους.
Έπειτα, φτάνουμε στο έβδομο στάδιο , όπου πρέπει να επιστρέψουν. Από εδώ και πέρα έχουμε δύο στάδια: ορισμένοι ισχυρίζονται πως δεν έχουν ιδέα για το πώς επέστρεψαν! Στο όγδοο στάδιο δηλαδή, τη μία στιγμή βρίσκονταν μέσα σε αυτό το φως, και την άλλη στιγμή βρίσκονταν μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου μέσα στο φυσικό τους σώμα!
Άλλοι υποστηρίζουν πως στο ένατο στάδιο πλέον αυτή η “αχτίδα φωτός” τους λέει ότι δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα τους και πρέπει να επιστρέψουν γιατί έχουν κάτι σημαντικό να ολοκληρώσουν.”
Ο.Τ.: Έχω πάρει αρκετές συνεντεύξεις από ανθρώπους που βρέθηκαν σε αυτό το κρίσιμο σημείο για το οποίο συζητάμε, βρέθηκαν δηλαδή κυριολεκτικά μεταξύ ζωής και θανάτου, και πολλοί από αυτούς μου είπαν ότι ήθελαν να παραμείνουν εκεί που βρίσκονταν, και παρά το γεγονός ότι υπήρχε κάποιος που τους πίεζε να γυρίσουν πίσω, εκείνοι αρνούνταν πεισματικά να επιστρέψουν.
“Σωστά! Πολλοί από αυτούς που επέστρεψαν υποστηρίζουν ακριβώς αυτό: ότι σαφώς θα προτιμούσαν για τους ίδιους να είχαν μείνει σε αυτό το φως, αλλά συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να γυρίσουν πίσω. Στις περισσότερες δε περιπτώσεις, ο λόγος ήταν για να φροντίσουν τα μικρά παιδιά τους.
Όταν πια επιστρέφουν, πλέον εμείς είμαστε θέση να κατανοήσουμε πώς επηρέασε τη ζωή τους στη συνέχεια αυτή η εμπειρία. Για παράδειγμα, μας λένε πως ό,τι και αν ήταν αυτό που «κυνηγούσαν» προηγουμένως, γνώση (αυτό είναι που «κυνηγάω» εγώ), φήμη, δύναμη, χρήματα ή οτιδήποτε άλλο, μετά από αυτή την εμπειρία συνειδητοποιούν πως το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε ως άνθρωποι ενώ είμαστε στη ζωή, είναι να μάθουμε πώς να αγαπούμε. Πώς να αγαπούμε τους άλλους έτσι όπως αγαπούμε τον εαυτό μας.
Παράλληλα, μας αναφέρουν πως μετά από αυτή την εμπειρία, ο θάνατος πλέον δεν τους προκαλεί καθόλου φόβο. Και αυτό γιατί η συγκεκριμένη εμπειρία για τους ίδιους αποτελεί πειστήριο ότι αυτό που αποκαλούμε θάνατο: είναι απλώς μία μετάβαση σε μία άλλη κατάσταση. Και φυσικά αυτό ακριβώς μας είπε και ο Πλάτωνας πριν από 2.300 χρόνια.”


Διαβάστε περισσότερα στο TO-POTISTIRI.BLOGSPOT.COM Το Ποτιστήρι ©: ΔΕΙΤΕ: Τα 9 στάδια της μετάβασης στον άλλο κόσμο!!!

ΠΗΓΗ... http://to-potistiri.blogspot.com

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΡΒΑΡΟΥ ΑΤΟΜΟΥ


Υπερβολική κατανάλωση τροφής σημαίνει ότι κάποιο άτομο καταναλώνει μεγαλύτερες ποσότητες τροφής από αυτές που χρειάζεται το σώμα του, έτσι οι περιττές τροφές μετατρέπονται σε λίπος και το λίπος αποθηκεύεται σε διάφορα σημεία του σώματός μας. Η εξίσωση λοιπόν είναι απλή, αν τρώμε μεγαλύτερες ποσότητες τροφής από εκείνες που χρειάζεται το σώμα μας, παχαίνουμε, αν καταναλώνουμε μικρότερες ποσότητες τροφής από αυτές που χρειάζεται το σώμα μας χάνουμε βάρος. Αν όταν επανέλθουμε στο κανονικό μας βάρος τρώμε ακριβώς τις ποσότητες τροφής που χρειάζεται το σώμα μας, το βάρος μας θα διατηρηθεί μέσα στα φυσιολογικά μας όρια. Δεν θα χάνουμε ούτε θα κερδίζουμε βάρος.

Οι ποσότητες τροφής που χρειάζεται ο καθένας από μας για να διατηρείται το σώμα του μέσα στα φυσιολογικά του όρια, εξαρτάται βασικά από το μεταβολισμό μας. Ο μεταβολισμός του κάθε ατόμου είναι διαφορετικός. Ενός ατόμου ο μεταβολισμός μπορεί να «καίει» τις τροφές με την αποτελεσματικότητα και ταχύτητα βιομηχανικού φούρνου που αναπτύσσει υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες και ενός άλλου ατόμου να τις μισοκαίει αργά και αναποτελεσματικά σαν τη φλόγα ενός κεριού. Οι διαφορές αυτές στη λειτουργία του μεταβολισμού μεταξύ ατόμων οφείλονται σε πολλούς παράγοντες. Πρωτίστως, ο μεταβολισμός όπως και όλες οι άλλες αυτόματες, αυτόνομες βιολογικές λειτουργίες μας ελέγχεται από αυτό που ονομάζουμε «ασυνείδητος» νους.

Όλοι γνωρίζουμε ότι η σωματική άσκηση και δραστηριότητα επιταχύνει τις λειτουργίες του μεταβολισμού. Εκείνο όμως που λίγοι από εμάς γνωρίζουν είναι ότι όσον αφορά τον ασυνείδητο νου μας ο οποίος ελέγχει τις αυτόνομες λειτουργίες μας ανάλογα με τις ανάγκες μας κάθε στιγμή, έντονη σωματική δραστηριότητα σημαίνει ένα και μόνο πράγμα, ότι πρόκειται να δώσουμε μάχη ή να τρέξουμε για να ξεφύγουμε από κάποιο κίνδυνο. Ο ασυνείδητος νους μας λοιπόν αυξάνει το ρυθμό όλων των βιολογικών μας λειτουργιών, περιλαμβανομένου και του μεταβολισμού, ώστε να γίνει δυνατόν να διοχετευθεί αυξημένη ενέργεια σ’ ολόκληρο το σώμα μας για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης». Δηλαδή, να μπορέσουμε να δώσουμε μάχη ή να ξεφύγουμε τρέχοντας από τον υποτιθέμενο κίνδυνο. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει όταν αναπαυόμαστε και το σώμα μας βρίσκεται σε αδράνεια. Ο ασυνείδητος νους πιστεύει ότι δεν χρειαζόμαστε εκείνη τη στιγμή ενέργεια από τη τροφή που έχουμε καταναλώσει, οπότε το μεγαλύτερο μέρος του πλούσιου γεύματος που μόλις έχουμε απολαύσει πριν ξαπλώσουμε στον καναπέ και ανοίξουμε τη τηλεόραση, θα μετατραπεί σε λίπος και θα αποθηκευθεί σε διάφορες τοποθεσίες στο σώμα μας, για να χρησιμοποιηθεί αργότερα όταν οι συνθήκες απαιτούν την άμεση παραγωγή αυξημένης ενέργειας.

Όπως όμως αναφέραμε και παραπάνω, η ταχύτητα με την οποία ο καθένας από εμάς αφομοιώνει τις τροφές (δηλ. ο μεταβολισμός) διαφέρει. Αν ο φυσικός μας μεταβολισμός είναι ταχύς και αποτελεσματικός, το σώμα μας θα αφομοιώσει και θα χρησιμοποιήσει την ενέργεια που παίρνουμε από τις τροφές που τρώμε ταχύτατα και αποτελεσματικά, ανεξάρτητα από τις συνθήκες την ώρα που καταναλώνουμε τη τροφή μας. Αν ο φυσικός μας μεταβολισμός είναι αργός και όχι πλήρης, το μεγαλύτερο μέρος της τροφής που καταναλώνουμε θα αποθηκευθεί σαν λίπος. Ο μεταβολισμός ενός ατόμου μπορεί να χρειάζεται μόνο 1000 θερμίδες την ημέρα, που σημαίνει ότι αν αυτό το άτομο καταναλώσει 2000 θερμίδες σε μια ημέρα, οι 1000 θερμίδες θα αποθηκευθούν σαν λίπος. Ένα άλλο άτομο μπορεί να χρειάζεται 3000 θερμίδες την ημέρα, που σημαίνει ότι αν αυτό το άτομο καταναλώσει 3000 θερμίδες σε μία ημέρα, το άτομο θα παραμείνει στο ίδιο βάρος.

Οπότε οι αιτία που παχαίνουμε είναι ότι καταναλώνουμε μεγαλύτερες ποσότητες τροφής από αυτές που χρειάζεται και έχει τη δυνατότητα να αφομοιώσει το σώμα μας. Ο επιπρόσθετος, αλλά πολύ σημαντικός, παράγοντας είναι το είδος ζωής που κάνουμε. Δηλαδή, αν κάνουμε καθιστική ζωή που δεν περιλαμβάνει σημαντική σωματική δραστηριότητα και άσκηση ή το αντίθετο.

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να τρώνε σχετικά μεγάλες ποσότητες από τα πάντα και να μη αποθηκεύουν ούτε ένα γραμμάριο σε λίπος και ορισμένοι άλλοι να τρώνε σχετικά λίγο και με μεγάλη προσοχή στο τι τρώνε, αλλά να συνεχίζουν να παχαίνουν. Το πόση τροφή από αυτή που τρώμε πρέπει να μετατραπεί και να χρησιμοποιηθεί σαν ενέργεια και πόση να αποθηκευθεί σαν λίπος, είναι αποκλειστική απόφαση του ασυνειδήτου. Τα περισσότερα προβλήματα πάχους οφείλονται σε επιδράσεις που έχει δεχτεί το ασυνείδητο, δηλαδή σε ψυχολογικούς προγραμματισμούς που εξυπηρετούν κάποιον ασυνείδητο στόχο και με βάση τον οποίο καθορίζεται αυτόματα ο ρυθμός και οι λειτουργίες του μεταβολισμού, αλλά και οι συνήθειές μας όσον αφορά την κατανάλωση τροφής.

Τα παραπάνω είναι και η αιτία που όλες οι δίαιτες καταλήγουν τελικά σε αποτυχία. Η συνειδητή μας αποφασιστικότητα και θέληση μπορεί να υπερισχύσει για μικρό μόνο χρονικό διάστημα. Μπορεί ίσως αρχικά και με πολλή προσπάθεια να χάσουμε μερικά κιλά, με μαθηματική ακρίβεια όμως θα ξαναπάρουμε πίσω τα κιλά που χάσαμε και συνήθως ακόμα περισσότερα. Οι ασυνείδητοι προγραμματισμοί υπερισχύουν πάντα της συνειδητής θέλησης και αποφασιστικότητας. Όπως λένε, οι δίαιτες μπορεί να κερδίζουν μικρές μάχες, αλλά πολύ σπάνια, σχεδόν ποτέ, δεν κερδίζουν τον πόλεμο. Όταν ο ασυνείδητος και ο συνειδητός νους βρίσκονται σε σύγκρουση, στο τέλος ο ασυνείδητος νους είναι αυτός που πάντα κερδίζει. Αλλαγή δεν μπορεί να γίνει μέσω σύγκρουσης και η δίαιτα είναι αναμφίβολα μια σύγκρουση μεταξύ του τι επιθυμεί ο συνειδητός νους και τι πιστεύει ότι πρέπει να γίνει ο ασυνείδητος νους. Ο μόνος τρόπος αλλαγής είναι να αλλαχθούν αυτοί οι ασυνείδητοι προγραμματισμοί στην ίδια τους τη ρίζα, δηλαδή μέσα στο ίδιο το ασυνείδητο. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω ειδικής θεραπευτικής αγωγής, ή σε σπάνιες περιπτώσεις και αυθόρμητα μέσω κάποιας ριζικής αλλαγής στις συνθήκες ζωής ενός ατόμου.

Η κατανάλωση τροφής είναι η πιο βασική λειτουργία και δραστηριότητα όλων των έμβιων όντων. Είναι πιο βασική και σημαντική κι από το σεξ καθώς η τροφή μας διατηρεί στη ζωή. Χωρίς να έχει πρώτα εξασφαλίσει τη τροφή του, δηλαδή την ίδια τη ζωή του, κανένα έμβιο ον, περιλαμβανομένου και του ανθρώπου, δεν θα σκεφθεί καν το πολλαπλασιασμό του είδους του. Η τόσο σημαντική λοιπόν αυτή λειτουργία, η κατανάλωση τροφής, παράγει από την πρώτη κιόλας βρεφική ηλικία μια πανίσχυρη εξαρτημένη αντίδραση η οποία συνδέει άμεσα τη τροφή με την αίσθηση ασφάλειας και ευδαιμονίας. Κατά την περίοδο ανάπτυξης του παιδιού που ο Φρόϋντ ονόμασε «στοματικό στάδιο ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης», οι εξαρτημένες συνδέσεις της τροφής επεκτείνονται έτσι που η τροφή καταλήγει να ταυτίζεται αυτόματα με αισθήματα όπως ότι τα σημαντικά άτομα στο περιβάλλον μας (κυρίως η μητέρα και ο πατέρας) μας αγαπούν, μας αποδέχονται, μας φροντίζουν κτλ. Γενικά δηλαδή δημιουργείται μια ισχυρή εξαρτημένη αντίδραση που συνδέει άρρηκτα την κατανάλωση τροφής με τα βασικά αισθήματα ασφάλειας, άνεσης και ευδαιμονίας. Προσπαθήστε να φανταστείτε την ευδαιμονία και ασφάλεια που αισθάνεται το βρέφος καθώς θηλάζει τη μητέρα του. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η αρχή της δημιουργίας της πανίσχυρης αυτής εξαρτημένης αντίδρασης η οποία διαρκεί για το υπόλοιπο της ζωής μας και σε πολλούς από εμάς επεκτείνεται και σε πολλά άλλα πράγματα εκτός της τροφής.

Παρακάτω παραθέτουμε μερικούς (υπάρχουν φυσικά κι άλλοι) από τους κύριους ψυχολογικούς παράγοντες που μπορεί να παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση του υπερβολικού βάρους:

• Ταύτιση: Ένα άτομο μπορεί να ταυτίζει ασυνείδητα τον εαυτό του με κάποιο ισχυρό πρόσωπο στο περιβάλλον του της παιδικής ηλικίας το οποίο θαύμαζε και αισθανόταν σαν ισχυρό. Γενικά, κάποιο πρόσωπο στο οποίο θέλει να μοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο. Αν το πρόσωπο αυτό ήταν υπέρβαρο, το παιδικό ασυνείδητο του ατόμου μπορεί να έχει ταυτίσει την εξωτερική εμφάνιση αυτού του προσώπου με τις άλλες ιδιότητές του όπως αυτές φάνταζαν στην παιδική του αντίληψη. Το πρόσωπο αυτό ανήκει συνήθως, αλλά όχι αναγκαστικά, στο άμεσο περιβάλλον του. Δηλαδή, μητέρα, πατέρας, μεγαλύτερος αδελφός ή αδελφή κτλ. Δεν έχει σημασία αν συνειδητά το άτομο ισχυρίζεται ότι δεν θα ήθελε ποτέ να μοιάσει σ’ αυτό το πρόσωπο, η ανάγκη ταύτισης είναι ασυνείδητη.


• Απόρριψη: Συναισθήματα απόρριψης από σημαντικούς άλλους ανθρώπους, μπορεί να προκαλέσουν παλινδρόμηση στη παιδική ηλικία και αναζήτηση εκείνων των άμεσων συναισθημάτων ασφάλειας, αποδοχής κι ευδαιμονίας που παράγονταν τότε από την κατανάλωση τροφής. Αυτά τα συναισθήματα μπορεί να είναι τα συναισθήματα του βρέφους κατά το θηλασμό, ή τα όμορφα συναισθήματα όταν η μαμά, ο μπαμπάς ή κάποιος άλλος στο περιβάλλον μας μας έδινε κάτι ωραίο και εύγευστο να φάμε σαν ένδειξη ότι κάναμε κάτι καλά ή ότι είμαστε καλά παιδιά, σαν ένδειξη δηλαδή ότι είμαστε αγαπητοί και αποδεκτοί.


• Ματαίωση: Δηλαδή το συναίσθημα ενόχλησης, θυμού, εχθρότητας, απογοήτευσης και σύγχυσης, το αίσθημα κενού που αισθάνεται κανείς όταν οι προσπάθειές του για να φθάσει σ’ ένα σκοπό ματαιώνονται, εμποδίζονται ή εξουδετερώνονται από κάτι. Αυτό το συναίσθημα μπορεί να αποτελεί μια μόνιμη κατάσταση για ορισμένους ανθρώπους λόγω συνθηκών ή λόγω ορισμένων εσωτερικών προβλημάτων. Η ματαίωση μπορεί να ακινητοποιήσει ένα άτομο σε σημείο που ο μόνος τρόπος για λίγη ανακούφιση, για να αισθανθεί λίγο «ωραία», είναι το φαγητό. Αν αυτό συμβαίνει σπάνια δεν αποτελεί πρόβλημα, αν όμως η ματαίωση είναι μόνιμη κατάσταση στη ζωή του ατόμου, το άτομο μπορεί να στραφεί στη πολυφαγία σαν μόνιμη λύση.


• Ασφάλεια: Όπως αναφέρουμε και παραπάνω ένα από τα συναισθήματα που παράγονται στο βρέφος από το θηλασμό και αργότερα στο παιδί από την κατανάλωση τροφής, είναι το βασικό αίσθημα της ασφάλειας. Άτομα λοιπόν που αισθάνονται ανασφαλή, μπορεί να καταναλώνουν υπερβολικές ποσότητες τροφής για να μπορέσουν να ξανααισθανθούν αυτό το αίσθημα ασφάλειας που αισθάνονταν όταν ήτανε παιδιά και το οποίο συνδεόταν άμεσα με την τροφή. Δηλαδή, παλινδρόμηση και σ’ αυτή τη περίπτωση σ’ ένα είδος παιδισμού που περιέχει βασικά αισθήματα ασφάλειας και ευδαιμονίας.


• Αυτο-τιμωρία: Αν και σε ορισμένες κοινωνίες και πολιτιστικές παραδόσεις το πάχος εξακολουθεί να θεωρείται «ωραίο», στον δυτικό ή δυτικοποιημένο κόσμο που ζούμε το πάχος θεωρείται γενικά ως άσχημο και ανεπιθύμητο (υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις σ’ αυτόν τον κανόνα). Αν λοιπόν το άτομο έχει κάποια ασυνείδητη, ψυχολογική ανάγκη αυτο-τιμωρίας, το πάχος μπορεί να επιλεγεί ασυνείδητα για να ικανοποιηθεί αυτή η ανάγκη.


• Επιθυμία ή ανάγκη να τιμωρήσουμε άλλους: Για παράδειγμα, στη σύζυγο ή στον σύζυγο δεν αρέσουν οι χοντροί ή οι χοντρές, για ορισμένους λόγους το έτερο ήμισυ επιθυμεί ή αισθάνεται την ανάγκη να τιμωρήσει το σύζυγο ή τη σύζυγο, μια αποτελεσματική τιμωρία είναι να γίνει χοντρή ή χοντρός. Πρέπει να τονίσουμε ότι αυτή η επιθυμία ή ανάγκη είναι συνήθως ασυνείδητη, δηλαδή το άτομο δεν έχει ιδέα γιατί το κάνει αυτό. Αυτό το φαινόμενο συνήθως παρατηρείται σε γυναίκες που έχουν υπερβολικά αυταρχικούς και απαιτητικούς συζύγους και σε γυναίκες και άντρες που τους απατά ο σύζυγος ή η σύζυγος.


• Αποφυγή του σεξ: Το ασυνείδητο μπορεί να μας διατηρεί χοντρούς ή χοντρές έτσι ώστε να γινόμαστε ανεπιθύμητοι σεξουαλικά στο άλλο φύλο και να μπορούμε να αποφεύγουμε σεξουαλικές επαφές. Η αποφυγή αυτή μπορεί να οφείλεται σε τραυματικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας που είχαν κάποια σχέση με το σεξ. Μπορεί όμως ο φόβος του σεξ για μια γυναίκα να οφείλεται και σε φόβο της εγκυμοσύνης.


• Αντικατάσταση της σεξουαλικής όρεξης με την όρεξη για τροφή: Η έλλειψη σεξουαλικής ικανοποίησης δημιουργεί στρες και η κατανάλωση τροφής είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης του στρες λόγω των όμορφων συναισθημάτων και σωματικών αισθημάτων που προκαλεί. Για παράδειγμα, μια σύζυγος έχει υψηλή σεξουαλική ενέργεια την οποία ο σύζυγος αδυνατεί να ικανοποιήσει. Η ανικανοποίητη σεξουαλική της ενέργεια προκαλεί αφόρητο στρες στη σύζυγο η οποία όμως δεν θέλει να απατήσει τον σύζυγο, επειδή τον αγαπάει ή επειδή οι ηθικές της αρχές δεν της επιτρέπουν να πάει με άλλον άντρα. Μια εύκολη και αποτελεσματική λύση είναι η υπερβολική κατανάλωση τροφής μέσω της οποίας η σύζυγος βρίσκει κάποια ανακούφιση.


• Τάση να βλάψει κάποιος τον εαυτό του: Κάτι κάπως παρόμοιο με το Φροϋδικό «Ένστικτο Θανάτου», δηλαδή την ασυνείδητη ενόρμηση που οδηγεί στη διάλυση και το θάνατο λειτουργώντας αντίθετα από το ένστικτο της ζωής. Αν και αυτό μπορεί να ακούγεται ακραίο όσον αφορά ένα πρόβλημα όπως το πάχος, συμβαίνει αρκετά συχνά. Συμβαίνει συνήθως σε άτομα που κατά την παιδική τους ηλικία αφομοίωσαν από σημαντικά άτομα του άμεσου περιβάλλοντός τους μηνύματα όπως ότι δεν αξίζουν τίποτα, ότι είναι άχρηστοι και ότι πρέπει να τιμωρηθούν για τις αμαρτίες τους. Άτομα δηλαδή με βαθιές ενοχές και αισθήματα μίσους για τον ίδιο τους τον εαυτό. Το πάχος μπορεί να είναι ένας από τους τρόπους (σπάνια ο μοναδικός) με τον οποίο προσπαθούν ασυνείδητα να βλάψουν τον εαυτό τους.


• Παγιωμένες αμετάβλητες ιδέες: Συχνά, παιδικές εμπειρίες είναι δυνατόν να παγιώσουν ορισμένες ιδέες και αντιλήψεις στο ασυνείδητό μας και αυτές οι ιδέες να παραμείνουν αμετάβλητες για την υπόλοιπη ζωή μας, παρόλο που συνειδητά γνωρίζουμε ότι αυτές οι ιδέες ή αντιλήψεις είναι ανακριβείς, αυθαίρετες, λανθασμένες, ακόμα και παράλογες. Για παράδειγμα, μπορεί να ακούγαμε συχνά τους γονείς μας και άλλους να μας λένε «θα είσαι πάντα χοντρός γιατί όλοι οι αρσενικοί στο σόϊ μας ήταν πάντα χοντροί» ή «φάε για να μεγαλώσεις, το πάχος είναι δύναμη και υγεία» ή «είσαι ίδια με τη θεία σου, ότι και να κάνεις θα είσαι πάντα χοντρή σαν κι αυτή» κτλ.


• Φόβος να είναι κάποιος αδύνατος: Μπορεί το άτομο, συνήθως σε τρυφερή ηλικία, να βίωσε το θάνατο κάποιου αγαπημένου του ατόμου, το οποίο πριν από το θάνατό του είχε γίνει υπερβολικά αδύνατο. Πιθανόν επειδή υπέφερε από κάποια ασθένεια όπως καρκίνος κ.λπ. Για το άτομο αυτό το αδύνατο σώμα μπορεί να ταυτίζεται με τον θάνατο.


• Ασυνείδητη επιθυμία εγκυμοσύνης: Ισχύει για γυναίκες που κερδίζουν βάρος για να έχουν μια ψευδαίσθηση ότι είναι έγγειες. Η ανάγκη αυτή είναι φυσικά υποσυνείδητη, συνειδητά το άτομο δεν έχει ιδέα ότι αυτό συμβαίνει.

Συγγραφή & Επιμέλεια κειμένου: Δρ. Δόβελος Ιωάννης
Καθηγητής Ψυχολογίας & Ψυχοθεραπείας

ΠΗΓΗ...Psychotherapia.gr

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΑΣ!


Το σώμα συνιστά αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης δράσης και μια σύνθετη ψυχοσυναισθηματική οντότητα, που διαδραματίζει ενεργό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τις κοινωνικές σχέσεις. Δεν συνιστά μόνο ένα αμετάβλητο και βιολογικό αντικειμενικό στοιχείο αλλά και μια ζωντανή υποκειμενική πραγματικότητα. Μέσω του σώματος βιώνουμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο : όπως έχει χαρακτηριστικά αναφέρει ο Γάλλος φιλόσοφος Maurice Merleau-Ponty ‘το σώμα μας είναι για τον κόσμο ό,τι και η καρδιά για τον οργανισμό’ (1962), είναι ο τρόπος του να είναι κανείς στον κόσμο (being-in-the-world), συνιστά την ίδια την άποψη που έχουμε για τον κόσμο. Δεν είμαστε απλοί παρατηρητές του κόσμου, λόγω του γεγονότος ότι είμαστε πάντα δεμένοι με μια ζωντανή σχέση με αυτόν, η οποία είναι θεμελιωμένη στη δραστηριότητα του σώματος. Παράλληλα, μεταφέροντας μηνύματα προς το κοινωνικό περιβάλλον για τα ατομικά χαρακτηριστικά και τη μοναδικότητά μας, το σώμα συνιστά κύριο συστατικό της ταυτότητας του ατόμου και αναπόσπαστο στοιχείο έκφρασης και προβολής της προσωπικότητας και του εαυτού.
Τα συναισθήματα, ως μια επιμέρους διάσταση του σωματοποιημένου υποκειμένου, διαπερνούν κάθε πλευρά της ανθρώπινης εμπειρίας και όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Αποτελούν τρόπους εξωτερίκευσης της εσωτερικής κατάστασης του ατόμου και αναπόσπαστα στοιχεία της κοινωνικής έκφρασης, αφού μέσω των συναισθημάτων βιώνουμε την κοινωνικότητά μας και συμμετέχουμε στις κοινωνικές μας επαφές. Τα συναισθήματα αφενός λειτουργούν ως η ‘κόλλα’ που φέρνει τους ανθρώπους κοντά και καθιστά βιώσιμες τις κοινωνικές και πολιτιστικές δομές και αφετέρου είναι αυτά που μπορούν να οδηγήσουν τα άτομα σε αντίθετη πορεία, δηλαδή να ‘γκρεμίζουν’ τις κοινωνικές δομές και να αμφισβητούν τις πολιτιστικές παραδόσεις. Με τον τρόπο αυτό η εμπειρία, η συμπεριφορά, η αλληλεπίδραση και η οργάνωση είναι συνδεδεμένες με την κινητοποίηση και την έκφραση των συναισθημάτων. Ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Randall Collins (1990) χρησιμοποίησε τον όρο ‘συναισθηματική ενέργεια’ προκειμένου να σχολιάσει τον τρόπο με τον οποίο το συναίσθημα οδηγεί την ανθρώπινη συμπεριφορά. Τα συναισθήματα συνιστούν κινητήριο δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης, όχι μόνο επειδή κυβερνούν τις υποκειμενικές ατομικές εμπειρίες, αλλά επειδή ενεργοποιούν επίσης την ανταπόκριση των άλλων, διευκολύνοντας την κοινωνική αλληλεπίδραση.
Στη σύγχρονη κοινωνία της ανασφάλειας, της επικινδυνότητας και της αλλοτρίωσης, η απογοήτευση και η αβεβαιότητα για το μέλλον δημιουργεί συχνά μια κενότητα συναισθημάτων, η οποία έχει ως αποτέλεσμα τα σύγχρονα άτομα να φτάνουν πολλές φορές στο σημείο να φοβούνται ακόμα και να αισθανθούν, αναστέλλοντας και καταπιέζοντας τα συναισθήματά τους ή ακόμα και ‘κοιμίζοντάς’ τα. ‘Σύμμαχος’ των ‘ναρκωμένων’ συναισθημάτων υπήρξε η καταναλωτική κουλτούρα, στο πλαίσιο της οποίας είχε δοθεί έμφαση στην εξωτερική εμφάνιση του σώματος, δηλαδή του φαίνεσθαι, και στην κατανόηση της προσωπικής ανάπτυξης από την άποψη της επίδειξης, αγνοώντας τη συναισθηματική σφαίρα της ανθρώπινης ύπαρξης και προωθώντας τη ‘ρηχότητα’ και την ‘επιδερμικότητα’. Με τη σημερινή οικονομική κρίση να επηρεάζει αρνητικά το βιοτικό επίπεδο όλων, οι πολλαπλές απογοητεύσεις και ματαιώσεις, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, οδηγούν τα άτομα σε αρνητικές σκέψεις, με αποτέλεσμα να πορεύονται χωρίς ελπίδες και χωρίς προσδοκίες. Αυτό έχει ως συνέπεια συχνά να ‘βουλιάζουν’ μέσα σε μια αυστηρή και μοιρολατρική προσέγγιση της ζωής και να χρησιμοποιούν το μυαλό τους για να παραμένουν σε μια κατάσταση άγχους ή ακόμα χειρότερα παθητικότητας, απόσυρσης και παραίτησης από τη ζωή.
Έτσι, σήμερα, χρειάζεται περισσότερο από ποτέ τα σύγχρονα άτομα να αφυπνίσουν τα συναισθήματά τους, τα οποία ‘κατοικούν’ μέσα στο σώμα τους και δεν αγοράζονται με καμία τιμή : πρόκειται για ένα εσωτερικό ‘περιουσιακό στοιχείο’ που κανένας δεν μπορεί να τους αφαιρέσει και για έναν πλούτο που δεν τελειώνει ποτέ. Ακόμη και η απελευθέρωση αρνητικών συναισθημάτων, όπως της θλίψης, της πικρίας, του άγχους, του θυμού, της οργής, μπορεί να δημιουργήσει θετικά αποτελέσματα αν τα άτομα μάθουν να τα διαχειρίζονται και να τα εκφράζουν με παραγωγικό τρόπο. Η βίωση όσο γίνεται περισσότερων συναισθημάτων και η εξωτερίκευση και έκφρασή τους μπορεί να αποτελέσει μια ανεξάντλητη πηγή δύναμης και ένα στήριγμα στις δυσκολίες της σύγχρονης καθημερινότητας. Η ενέργεια των συναισθημάτων μετατρέπεται σε έμπνευση και δημιουργία, με αποτέλεσμα όσο περισσότερες συναισθηματικές εμπειρίες βιώνουν τα άτομα τόσο περισσότερες δυνατότητες προσωπικής ανάπτυξης να έχουν. Μέσω της αφύπνισης των συναισθημάτων τους, τους δίνεται η δυνατότητα να βελτιώσουν τόσο τη σχέση τους με τον εαυτό τους όσο και την αλληλεπίδρασή τους με τον εξωτερικό κόσμο και να αποκτήσουν μια πιο θετική αντίληψη για την ίδια τη ζωή. Η βίωση, η εκδήλωση και η ενίσχυση θετικών συναισθημάτων, όπως της χαράς, της ελπίδας, της υπομονής, της αγάπης, του ενθουσιασμού, αλλά και του δυναμισμού, της αυτοπεποίθησης, της αυτοεκτίμησης, μπορεί να προσφέρει στα άτομα πολλαπλά οφέλη και σημαντική βελτίωση τόσο σε επίπεδο υγείας όσο και σε επίπεδο ευκαιριών για εξέλιξη σε όλους τους τομείς της ζωής τους : από την οικοδόμηση περισσότερο ποιοτικών διαπροσωπικών σχέσεων μέχρι τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στο χώρο εργασίας τους. Επιπλέον, βάζοντας το συναίσθημα του πάθους σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους, παύουν να είναι θεατές της ζωής και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για περισσότερη ευτυχία, αφού ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται στην παραίτηση.
Η αφύπνιση των συναισθημάτων μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για την ενεργοποίηση του σώματος και να ωθήσει τα άτομα να βιώσουν με δυναμικό τρόπο το σώμα τους, ανατρέποντας το φαινόμενο της απάθειας και της αδράνειας και αποκλείοντας το φόβο από τη ζωή τους. Εκτιμώντας αυτά που μπορεί να τους προσφέρει το σώμα τους και όλα όσα μπορούν να κάνουν με αυτό, τα σύγχρονα άτομα έχουν τη δυνατότητα να βιώσουν με πιο ευχάριστο και ξεχωριστό τρόπο την καθημερινότητά τους. Μέσω της βίωσης απλών και ανέξοδων σωματικών εμπειριών και δραστηριοτήτων, όπως της άθλησης, του υγιεινού τρόπου ζωής, της αξιοποίησης ενός χόμπι ή της έναρξης μιας νέας και πρωτόγνωρης ασχολίας, του έρωτα, της φιλίας και γενικότερα των διαπροσωπικών σχέσεων, τα άτομα μπορούν να απολαύσουν το σώμα τους και να το κρατήσουν ζωντανό, αντλώντας από αυτό θετικά συναισθήματα. Επιπλέον, η ανιδιοτελής προσφορά, δηλαδή ο εθελοντισμός, ο οποίος βρίσκεται στη βάση της ενσυναίσθησης, της ικανότητάς μας να συμμετέχουμε στη συναισθηματική εμπειρία του άλλου, μπορεί να προσφέρει στα άτομα έντονη εσωτερική ικανοποίηση και πληρότητα. Αξιοποιώντας τις δυνάμεις που έχει το σώμα και μεγιστοποιώντας τις δυνατότητές του, δίνεται στα άτομα η δυνατότητα όχι μόνο να εκφραστούν αποτελεσματικότερα με το σώμα τους στις κοινωνικές τους σχέσεις, αλλά και να αντιδράσουν, αλλάζοντας όλους τους ανασταλτικούς παράγοντες που θεωρούν ότι τους ‘κρατούν πίσω’.
Η κατανόηση του σώματος όχι μόνο ως βιολογικής ύπαρξης αλλά και ως μιας ενεργητικής και δυναμικής οντότητας μπορεί να παράγει τόσο την ατομική όσο και την κοινωνική δράση ανάλογα με τη θέληση και τα συναισθήματα του ζωντανού υποκειμένου. Συνειδητοποιώντας ότι τα πάντα είναι συνέπεια της ενσώματης ύπαρξής τους και έχοντας ως εργαλεία αντίστασης τα συναισθήματά τους, τα άτομα μπορούν να αποκλείσουν οποιαδήποτε επιρροή ή άσκηση εξουσίας και να διαχειριστούν το σώμα τους ως ένα δυναμικό στοιχείο που εξελίσσεται σε σχέση με τις επιθυμίες τους.
Ακούστε τη ‘φωνή’ των συναισθημάτων σας…δώστε τον λόγο στο σώμα σας!

Γράφει: Δηλάκη Γεωργία, Κοινωνιολόγος, Διδάκτωρ Ψυχολογίας

ΠΗΓΗ.....IATRONET

ΣΤΙΓΜΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ


Το στίγμα, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις που σχετίζονται με τις ψυχικές ασθένειες αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα, τόσο για τους ίδιους τους ασθενείς όσο και για τις οικογένειές τους.

Στίγμα σημαίνει κηλίδα, ανεξίτηλο σημάδι, λεκές. Μεταφορικά το στίγμα είναι ένας έντονα μειωτικός χαρακτηρισμός που αποδίδεται σε κάποιον και από τον οποίο είναι πολύ δύσκολο να απαλλαχθεί. Είναι η κακή φήμη και η ηθική απαξία που συνοδεύει και βαρύνει οριστικά κάποιον.

Στιγματίζω σημαίνει σημαδεύω, κατηγορώ, επικρίνω κάποιον με οξύτητα, του αποδίδω ένα βαρύ χαρακτηρισμό που έχει ως αποτέλεσμα την οριστική ηθική του μείωση ή εξόντωση. Κατά το Μεσαίωνα υπήρχε η συνήθεια να σημαδεύεται ο εγκληματίας με πυρακτωμένη σφραγίδα.

Σε διάφορες εποχές και κοινωνίες, πολλές ήταν οι ασθένειες που πήραν το χαρακτήρα ‘στίγματος‘, ο καρκίνος, η φυματίωση, το AIDS. Οι διαταραχές που στιγματίζονταν θεωρούνταν ανυπόληπτες και εξευτελιστικές. Αναμφίβολα όμως, η πιο στιγματισμένη μεταξύ όλων είναι η ψυχική νόσος.

Ο τυπικός ορισμός του στίγματος αναφέρεται στο εξής: το άτομο χάνει την κοινωνική υπόσταση και υφίσταται διακρίσεις εξαιτίας της ψυχικής του ασθένειας. Το στίγμα είναι μια ανεπιθύμητη, δυσφημιστική ιδιότητα που στερεί από κάποιον το δικαίωμα της πλήρους κοινωνικής αποδοχής, ενώ ταυτόχρονα τον αναγκάζει να προσπαθεί να κρύψει την αιτία που προκαλεί αυτήν την αντιμετώπιση.

Τη διαιώνιση του στίγματος εξαιτίας της ψυχικής νόσου εκτός από την έλλειψη γνώσεων έρχεται να εξηγήσει και η φυσική ροπή του ανθρώπου στο να διατυπώνει προκατειλημμένες και στερεότυπες εκτιμήσεις. Συχνά ο άνθρωπος οδηγείται σε αυθαίρετες εκτιμήσεις της πραγματικότητας, ιδιαίτερα υπό το καθεστώς έντονου άγχους και φόβου. Προϊόν της παραπάνω διαδικασίας είναι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα.

Τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι επακόλουθες διακρίσεις είναι τρεις έννοιες που συνδέονται στενά με την έννοια του στίγματος.

Στερεότυπα είναι αρνητικές κρίσεις που προκαθορίζουν τη συμπεριφορά μας, σύμφωνα με τις οποίες διάφορα χαρακτηριστικά αποδίδονται αυθαίρετα σε ομάδες ατόμων (π.χ. η αρνητική πεποίθηση ότι τα άτομα με σχιζοφρένεια είναι επικίνδυνα).
Προκατάληψη είναι γνώμη διαμορφωμένη εκ των προτέρων από επηρεασμό και χωρίς μελέτη του θέματος, κρίση η οποία έχει συναχθεί αυθαίρετα, χωρίς επαρκείς αποδείξεις (π.χ. αποδέχομαι την πεποίθηση ότι τα άτομα με σχιζοφρένεια είναι επικίνδυνα και τα φοβάμαι).
Διάκριση είναι η συμπεριφορά που ακολουθεί την προκατάληψη και είναι έκφραση αρνητικών απόψεων (π.χ. πιστεύω ότι τα άτομα με σχιζοφρένεια είναι επικίνδυνα, τα φοβάμαι και αποφεύγω να δουλέψω μαζί τους). Οι διακρίσεις έχουν αρνητικές συνέπειες στην πορεία της ψυχικής νόσου και μεγαλώνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά στην προσπάθειά τους να επανενταχθούν στην κοινωνία.
Πιο απλά, το στίγμα είναι ένα σημάδι εξευτελισμού, ατίμωσης και ντροπής.

Έχει τέσσερα συστατικά:

Κολλάμε σε κάποιον μια ετικέτα, έναν χαρακτηρισμό, μια ρετσινιά
Δημιουργούμε στερεότυπα για τους ανθρώπους που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό
Έπειτα κάνουμε ένα διαχωρισμό: από τη μια είμαστε εμείς, που είμαστε υγιείς, φυσιολογικοί και από την άλλη πλευρά βρίσκονται ‘οι άλλοι’, οι άρρωστοι, που έχουν χάσει την αξία τους
Τέλος, προβαίνουμε σε αρνητικές διακρίσεις εναντίον όσων έχουν τα παραπάνω στερεότυπα χαρακτηριστικά.
Ανεξάρτητα, πάντως, από το βαθμό διάκρισης που υφίσταται το άτομο, το υποκειμενικό βίωμα υποτίμησης και περιθωριοποίησης είναι αυτό που επηρεάζει άμεσα την αυτοεκτίμησή του. Έτσι ο ασθενής εσωτερικεύει το στίγμα και αισθάνεται υποτίμηση, ντροπή και δυσφορία. Εμφανίζει επίσης συμπεριφορές απόσυρσης και απόκρυψης. Έτσι, εκτός από την ίδια τη νόσο οι ψυχικά ασθενείς έχουν να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό στίγμα, την προκατάληψη και το φόβο της κοινωνίας.

Πού οφείλεται

Η ψυχική νόσος έχει ιστορικά σημαδευτεί με άγνοια, δεισιδαιμονία ακόμη και βασανιστήρια. Παρά τη σημαντική πρόοδο στην εκπαίδευση, την ιατρική και τις ψυχολογικές θεραπείες, η κοινή αντίληψη για τις ψυχικές ασθένειες είναι περισσότερο αρνητική σήμερα από ότι ήταν πριν μισό αιώνα. Ο στιγματισμός και ο επακόλουθος κοινωνικός αποκλεισμός οφείλονται κυρίως στην έλλειψη γνώσεων για την αιτιολογία της νόσου. Η ψυχική ασθένεια δεν είναι κάτι χειροπιαστό, είναι γενικό κι αόριστο. Και ότι δεν γνωρίζουμε μας φοβίζει.

Οι ανθρώπινες κοινωνίες ότι φοβούνται το γελοιοποιούν και το περιθωριοποιούν, γιατί νιώθουν ότι αυτό απειλεί τη συνοχή τους. Αυτή η περιθωριοποίηση ενδυναμώνει την αίσθηση ομοιογένειας της κοινωνίας μας, αλλά δυσκολεύει τόσο την πρόληψη όσο και την αποκατάσταση αυτών που αντιμετωπίζουν ψυχολογικές δυσκολίες.
Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα στη ζωή τους συχνά τρομοκρατούνται στην ιδέα και μόνο πως μπορεί να έχουν ‘ψυχολογικά προβλήματα’. Συνήθως το αποσιωπούν και πιστεύουν ότι είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρέπονται.

Το χειρότερο είναι πως συχνά αποφεύγουν να ζητούν βοήθεια από ειδικούς, μιας και θεωρούν πως αυτό προσυπογράφει τη σοβαρότητα της κατάστασής τους, με αποτέλεσμα να μην παίρνουν πολύτιμη βοήθεια στην αρχική φάση των σοβαρών καταστάσεων. Επίσης, όσοι ήδη αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προβλήματα αποφεύγουν να τα γνωστοποιήσουν και να τα συζητήσουν στο συγγενικό, κοινωνικό και εργασιακό τους περιβάλλον, φοβούμενοι την απόρριψη. Σε πολλές περιπτώσεις, ο φόβος της ψυχικής διαταραχής δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα και από την ίδια τη διαταραχή.

Μύθοι

Όμως δεν είναι μόνο ο γενικός πληθυσμός αλλά ακόμα και οι επαγγελματίες υγείας που έχουν την τάση να διατηρούν μια στερεότυπη εικόνα για όσους πάσχουν από ψυχικές ασθένειες, βασισμένη σε ισχυρές προκαταλήψεις - μύθους. Ας δούμε λοιπόν ποιες είναι αυτές οι προκαταλήψεις – μύθοι που αναφέρονται στις ψυχικές ασθένειες:

Ένας πρώτος μύθος/προκατάληψη αφορά την επικινδυνότητα. Πολλοί πιστεύουν ότι τα άτομα με διαταραχές ψυχικής υγείας είναι επικίνδυνα και βίαια.

Αυτή η αντίληψη υποδαυλίζεται συχνά από τις περιγραφές εγκλημάτων στα ΜΜΕ όταν κάποιος γενικά και αόριστα αναφέρεται ως ψυχικά ασθενής. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Έρευνες έχουν δείξει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων με ψυχική ασθένεια δεν χρησιμοποιεί βία και γενικότερα τα άτομα αυτά δεν είναι περισσότερο επικίνδυνα, αν συγκριθούν με τον υγιή πληθυσμό. Οι περισσότεροι άνθρωποι που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες δεν είναι ούτε βίαιοι, ούτε εγκληματίες. Αντιθέτως, είναι πολύ πιθανό να είναι θύματα παρά θύτες.

Μόνο μια υπό-ομάδα ατόμων με ψυχικές διαταραχές είναι πιθανό να είναι βίαιοι. Αυτό όμως οφείλεται κυρίως στη μη λήψη των φαρμάκων ή στην ακαταλληλότητα της θεραπείας, στην έλλειψη στήριξης και αποδοχής και στην κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ. Η βίαιη συμπεριφορά τις πιο πολλές φορές περιλαμβάνει πράξεις που σχετίζονται με την επιβίωσή τους, μιας και το ποσοστό των αυτοκτονιών είναι αρκετά υψηλό: 15-20 %.

Ο μόνος τρόπος για να μειωθεί η βίαιη και επικίνδυνη συμπεριφορά σε αυτήν την ομάδα ψυχικά ασθενών είναι η πρόσβαση σε θεραπευτικές υπηρεσίες, η λήψη της κατάλληλης θεραπείας, η βελτίωση της σχέσης τους με την οικογένεια και το κοινωνικό περιβάλλον, η τακτική παρακολούθηση και έγκαιρη παρέμβαση στην κρίση.

Ένας άλλος μύθος αφορά στο ότι ο ψυχικά ασθενής είναι ανίατος και ανεύθυνος για τις πράξεις του.

Μετά τη δεκαετία του 40 και την ανακάλυψη δραστικών βιολογικών θεραπειών για την αντιμετώπιση των ψυχώσεων τα στερεότυπα έπαψαν να είναι δικαιολογημένα. Με κατάλληλη και έγκαιρη θεραπευτική αντιμετώπιση αποδείχτηκε ότι η σχιζοφρένεια μπορούσε αποτελεσματικά να θεραπευτεί. Όσον αφορά στην ανευθυνότητα, μόνο σε περιπτώσεις βαριάς μορφής της νόσου μπορεί να επηρεαστεί η κρίση του ασθενή (αν κάνει υποτροπή ή διακόψει τη θεραπευτική αγωγή) και αυτό όμως είναι παροδικό.

Μύθος: Για τη σχιζοφρένεια ευθύνονται οι γονείς και το οικογενειακό περιβάλλον.

Η οικογένεια δεν ευθύνεται για την ανάπτυξη της σχιζοφρένειας. Δεν υπάρχουν δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι το οικογενειακό περιβάλλον, η ελλιπής διαπαιδαγώγηση ή η κακή ανατροφή προκαλούν σχιζοφρένεια. Ενώ αντίθετα υπάρχουν ερευνητικά στοιχεία που πιστοποιούν επαρκώς τα βιολογικά αίτια της νόσου. Χιλιάδες γονείς υποφέρουν από συναισθήματα ντροπής και ενοχής, γιατί θεωρούν ότι πιθανόν αυτοί με τη συμπεριφορά τους προκάλεσαν αυτή την κατάσταση.

Μύθος: Τα άτομα με σχιζοφρένεια δεν μπορούν να εργαστούν.

Τα άτομα με σχιζοφρένεια μπορούν να εργαστούν, ακόμη κι αν παρουσιάζουν συμπτώματα. Οι περισσότερες μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα που πάσχουν από σοβαρές ψυχικές ασθένειες βελτιώνονται πολύ όταν εργάζονται και γενικά φαίνεται ότι η εργασία συμβάλλει στη θεραπεία.

Μύθος: Οι ψυχικές διαταραχές δεν είναι στην πραγματικότητα ασθένειες, όπως είναι ο διαβήτης ή τα καρδιακά νοσήματα.

Σε κάποιους, ο όρος ‘ψυχική υποδηλώνει ότι η ασθένεια δεν είναι μια ‘γνήσια, κλασική’ ιατρική κατάσταση αλλά μάλλον ένα πρόβλημα που προκαλείται από τις δικές μας επιλογές ή πράξεις. Οι ψυχικές διαταραχές είναι ασθένειες που χρειάζονται ιατρική αντιμετώπιση, όπως όλες οι σωματικές ασθένειες. Η έρευνα έχει δείξει ότι για την εκδήλωσή τους ενέχονται γενετικοί, βιολογικοί και ψυχο-κοινωνικοί παράγοντες οι οποίοι, συνήθως, μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Μύθος: Τα άτομα με ψυχικές διαταραχές έχουν νοητική στέρηση.

Η αλήθεια είναι ότι οι ψυχικές διαταραχές μπορεί να προσβάλλουν άτομα ανεξάρτητα από το νοητικό τους επίπεδο.

Τέλος, ένας ακόμη μύθος: Η κατάθλιψη οφείλεται σε αδυναμία του χαρακτήρα.

Τα άτομα που έχουν κατάθλιψη θα μπορούσαν να απαλλαγούν από τα συμπτώματά τους αν το ήθελαν πραγματικά.
Πολλοί νομίζουν ότι όλη η κατάσταση βρίσκεται ‘μέσα στο κεφάλι του ασθενή’, ότι είναι αδύναμος χαρακτήρας και ότι απλά, αν θέλει, μπορεί να το ξεπεράσει. Στην πραγματικότητα, η κατάθλιψη δεν σχετίζεται με την τεμπελιά ή την αδυναμία του χαρακτήρα, αλλά σχετίζεται με αλλαγές στη δραστηριότητα του εγκεφάλου.

Οι μύθοι για τις ψυχικές διαταραχές δεν σταματούν όμως εδώ. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να γνωρίζουμε ότι η ψυχική ασθένεια:

δεν προκαλείται ούτε από κακά πνεύματα ούτε από μάγια
δεν προκαλείται από κατάρες και από ‘κακό μάτι’
δεν είναι η τιμωρία του Θεού για τις αμαρτίες της οικογένειας ή του ατόμου
δεν προκαλείται από έλλειψη θρησκευτικής πίστης
δεν είναι το αποτέλεσμα ερωτικής απογοήτευσης
δεν οφείλεται στην υπερβολική μελέτη
δεν είναι μεταδοτική
Συνέπειες του στίγματος:
Έλλειψη πόρων για τη δημιουργία υπηρεσιών ψυχικής υγείας

Σε πολλές χώρες του κόσμου τα προγράµµατα ψυχικής υγείας λειτουργούν µε τεράστιες οικονομικές ελλείψεις. Η δυσπραγία στην εύρεση πόρων για υπηρεσίες ψυχικής υγείας, έχει σχέση, μερικώς και µε το στίγμα που συνοδεύει τις ψυχικές ασθένειες.

Προβλήματα στέγασης

Οι ιδιοκτήτες συχνά αρνούνται να μισθώσουν τα σπίτια τους σε άτομα µε ψυχιατρικά προβλήματα και υπάρχουν γειτονιές που εμποδίζουν την εγκατάσταση ξενώνων με ψυχικά ασθενείς
Περιορισμό των ευκαιριών για εργασία
Παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι ψυχικά ασθενείς διαθέτουν σημαντική ικανότητα να εργαστούν, ένα πολύ μικρό ποσοστό βρίσκει δουλειά, κυρίως λόγω της αρνητικής στάσης των εργοδοτών.
Κοινωνική απομόνωση
Τα άτομα µε σοβαρές ψυχικές διαταραχές βιώνουν κοινωνική απομόνωση που οφείλεται όχι μόνο στα συµπτώµατα της ασθένειάς τους αλλά και στο κοινωνικό στίγμα. Λίγες επαφές με φίλους, έκπτωση των οικογενειακών δεσμών, περιορισμός των κοινωνικών συναναστροφών είναι σημάδια αυτής της απομόνωσης.

Αρνητικές επιπτώσεις στην πορεία της νόσου

Οι ασθενείς εσωτερικεύουν στο στερεότυπο του ‘ανήμπορου και άχρηστου’, με αποτέλεσμα να αποσύρονται από την κοινωνία. Αναπτύσσουν έτσι, συναισθήματα ματαίωσης και απογοήτευσης, ντροπής και ενοχής και κλείνονται στον ‘εαυτό τους’.

Αρνητικές επιπτώσεις στην οικογένεια

Τα μέλη της οικογένειας είναι αυτά που σηκώνουν το τεράστιο συναισθηματικό βάρος από τη νόσο του συγγενή τους αλλά και το βάρος της φροντίδας και της υποστήριξης του. Η οικογένεια βιώνει συνολικά τις συνέπειες των προκαταλήψεων, του στιγματισμού και των κοινωνικών διακρίσεων.

Τι μπορούμε να κάνουμε για τον περιορισμό του στίγματος της ψυχικής ασθένειας:

Αγωγή κοινότητας με τη διάδοση έγκυρων πληροφοριών για την ψυχική νόσο
Αντίκρουση όταν παρουσιάζονται εσφαλμένες αντιλήψεις από τα ΜΜΕ
Να ενθαρρύνουμε τη χρήση θετικών εικόνων για να αναφερόμαστε σε ανθρώπους με ψυχική νόσο και να υπογραμμίζουμε την πραγματικότητα ότι η ψυχική νόσος μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί
Να δίνουμε έμφαση στις ικανότητες και όχι στους περιορισμούς
Η ανοικτή συζήτηση βοηθάει στο να έρθει το θέμα στην επιφάνεια και να φύγει από τα στενά προσωπικά όρια
Μην εξισώνουμε τους ανθρώπους με την ασθένεια. Δεν είναι ο άνθρωπος η ασθένεια. Για αυτό, αντί να λέμε ‘σχιζοφρενής’ να λέμε ‘το άτομο που έχει σχιζοφρένεια’, αντί για ‘καταθλιπτικός’, να λέμε το άτομο που έχει κατάθλιψη. - Κατερίνα Καραστέργιου – Κοινωνική Λειτουργός Κινητής Μονάδας Ψυχικής Υγείας Καρδίτσαςονάδας Ψυχικής Υγείας Καρδίτσας

Ο ΦΟΒΟΣ ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ


Ξεκινώντας πρέπει να διακρίνουμε τον φόβο από το άγχος.
Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα, όπως η χαρά, η λύπη κλπ. Το άγχος είναι μία κατάσταση όπου το μυαλό μας βρίσκεται το ίδιο, και θέτει τον οργανισμό μας, σε μία κατάσταση «συναγερμού» και ετοιμότητας αντίδρασης, σε οτιδήποτε αυτό θεωρεί ως απειλή. Επομένως το άγχος είναι μία λέξη που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε μία κατάσταση, η οποία περιλαμβάνει και συναισθήματα όπως ο φόβος, αναφέρεται όμως σε μία γενικότερη κατάσταση του οργανισμού.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορούμε για παράδειγμα να πούμε ότι όταν νιώθουμε άγχος για τις πανελλήνιες εξετάσεις που πρόκειται να δώσουμε, υπάρχει «στο κέντρο αυτού του άγχους», το συναίσθημα του φόβου. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, το συναίσθημα του φόβου δημιουργείται από σκέψεις που κάνουμε γύρω από το συγκεκριμένο θέμα. Σκεφτόμαστε πχ ότι αν δεν πετύχουμε στις εξετάσεις, θα απογοητεύσουμε τους δικούς μας ανθρώπους, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Η σκέψη αυτή είναι ικανή να «δημιουργήσει» το συναίσθημα του φόβου και επομένως να μας βάλει σε μία κατάσταση διαρκούς άγχους. «Υπεύθυνος» για τα συναισθήματα που νιώθουμε είναι ο λεγόμενος συναισθηματικός εγκέφαλος.
Όπως έχουμε αναφέρει σε σχετικά άρθρα, αποσκοπεί στο να μας προστατεύσει από μία άμεση ή έμμεση απειλή, γι αυτό και αντιδρά πρώτος όταν βρεθούμε σε κίνδυνο, πχ μπροστά σε ένα επικίνδυνο ζώο. Το συναίσθημα του φόβου λοιπόν, όσο περίεργο κι αν φαίνεται, σκοπό έχει να μας προστατέψει. Να «ενεργοποιήσει» την κατάσταση του άγχους, ώστε να είμαστε σε ετοιμότητα να «παλέψουμε» ή να «τρέξουμε» μακριά από τον κίνδυνο που μας απειλεί.


Α) Ένας τρόπος λοιπόν που δημιουργούνται τα συναισθήματα που νιώθουμε, είναι από τις σκέψεις που κάνουμε (τότε λέμε ότι δημιουργήθηκαν από εσωτερικές καταστάσεις) πχ. σκέφτομαι ότι θα βγω σήμερα με έναν παλιό μου συμμαθητή και νιώθω χαρά. Τα συναισθήματα με την σειρά τους επηρεάζουν τις σκέψεις που κάνουμε, σε έναν συνεχή κύκλο. Έτσι επειδή νιώθω χαρά λόγω του παραπάνω γεγονότος, σκέφτομαι πιο αισιόδοξα και «βλέπω» με λιγότερο άγχος εκείνη την στιγμή τα προβλήματα στον εργασιακό μου χώρο. Αν η συναισθηματική μου διάθεση ήταν μελαγχολική, τα ίδια προβλήματα μπορεί σε άλλη στιγμή να τα «έβλεπα» ως ανυπέρβλητα και το άγχος που ένιωθα να ήταν ιδιαίτερα μεγάλο. Το ίδιο ισχύει και για το συναίσθημα του φόβου. Η ένταση του φόβου που θα νιώσουμε εξαρτάται από το αν θα μπορέσουμε να «επιβάλλουμε» την λογική μας σκέψη και να τον σταματήσουμε ή έστω να τον ελέγξουμε. Βιολογικά αυτό μπορούμε να τον κάνουμε μια και ο λογικός μας εγκέφαλος, συνεργάτης του συναισθηματικού, είναι πολύ «ισχυρός» και μπορεί να «επιβληθεί» και να «τιθασεύσει» συναισθήματα όπως ο φόβος. Αυτό βεβαίως δεν μπορούμε εύκολα να το κάνουμε από μόνοι μας. Αντιθέτως μέσα από την επαφή με τον ψυχολόγο, το μυαλό μας «μαθαίνει» να αναγνωρίζει πως λειτουργούν οι εγκεφαλικές λειτουργίες της σκέψης και των συναισθημάτων και πως αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, καθώς και πως ο ίδιος ο άνθρωπος μέσα από μία «εκπαίδευση» μπορεί να επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό την αλληλεπίδραση αυτή.


Β) Τα συναισθήματα που νιώθουμε πολύ συχνά δημιουργούνται από εξωτερικά ερεθίσματα που δεχόμαστε, πχ αντιλαμβανόμαστε στο εργασιακό μας κλίμα, ότι υπάρχει κίνδυνος απόλυσης μας και νιώθουμε φόβο. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να τονίσουμε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι συναισθήματα θα νιώσουμε, δεν είμαστε ρομπότ για να ρυθμίζουμε συνεχώς την σκέψη μας, ούτε μπορούμε να ασκήσουμε έλεγχο στα εξωτερικά ερεθίσματα και να κάνουμε να μην συμβούν. Αυτό όμως που μπορεί να ελέγξει και να ρυθμίσει ο εγκέφαλός μας είναι το πόσο θα διαρκέσει ένα συναίσθημα. Είναι ένας πανίσχυρος υπολογιστής που συνεχώς μαθαίνει, δεν είναι δυνατόν όμως συχνά από μόνος του να «ανακαλύψει» τις δεξιότητες που διαθέτει από μόνος του. Θα ήταν σαν ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής που αγοράσαμε, να μπορεί να ανακαλύψει από μόνος του όλα τα πιθανά προγράμματα που θα χρειαστεί καθώς και αυτά που θα θέλαμε εμείς, και να τα «εγκαταστήσει από μόνος του». Για τον λόγο αυτό λέμε ότι η αυτοανάλυση που μπορεί να κάνουμε στον εαυτό μας συχνά δεν είναι σωστή, μια και επηρεάζεται από κίνητρα, επιθυμίες μας, μηχανισμούς κλπ που ασυνείδητα τοποθετεί το μυαλό μας στον εαυτό μας.
Κατ΄αυτόν τον τρόπο πολύ συχνά, νιώθουμε φόβο για καταστάσεις ή αντικείμενα που φαινομενικά μας φαίνεται αδιανόητο γιατί μας φοβίζουν. Αυτό να σημαίνει ότι για κάθε άνθρωπο ισχύει πάντα η ίδια ερμηνεία. Πολύ συχνά το μυαλό μας χρησιμοποιεί το μηχανισμό της μετάθεσης του φόβου από κάτι που πραγματικά φοβόμαστε, σε κάποιο άλλο «αντικείμενο» το οποίο είναι πιο ορατό και αντιμετωπίσιμο. Έτσι για παράδειγμα, μπορεί να είμαστε αγχωμένοι για την δουλειά μας, χωρίς καν να το έχουμε συνειδητοποιήσει, αλλά κάποια στιγμή, να αρχίσουμε να φοβόμαστε για την υγεία μας και να τρέχουμε για εξετάσεις δίνοντας σημασία στο παραμικρό οργανικό σύμπτωμα. Έτσι μεταθέτουμε τον φόβο στο θέμα της υγείας μας. Σε ένα αντικείμενο δηλαδή που ασυνείδητα το μυαλό μας θεωρεί ότι είναι πιο «χειροπιαστό» να επηρεάσει, απ’ ότι το θέμα της εργασίας. Οι ιατρικές εξετάσεις εξαρτάται από εμάς το να τις κάνουμε και να προλάβουμε κάτι, στην δουλειά μας δεν μπορούμε να πούμε στον διευθυντή μας να μην μας απολύσει.
Θα ήταν σημαντικό στο σημείο αυτό να αναφέρουμε ένα ενδεικτικό παράδειγμα για το πως η ηθική μας, «αποθηκευμένη» σε μεγάλο βαθμό στο ασυνείδητό μας, μπορεί να μας δημιουργήσει το συναίσθημα του φόβου και την κατάσταση του άγχους.
Τρανταχτό παράδειγμα είναι η οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα το 2010 και η αδυναμία πολλών ανθρώπων να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Οι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου έμαθαν σε αυτό το οικογενειακό περιβάλλον ότι η συνέπεια αυτή είναι μία σημαντικότατη αξία, βιώνουν φόβο και άγχος, καθώς νιώθουν ότι η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους ως «αξιοπρεπείς», απειλείται να καταρρεύσει. Προκύπτει δηλαδή μία σύγκρουση μεταξύ της ηθικής αξίας η οποία είναι «αποθηκευμένη» στο μυαλό μας και η οποία μόνο με ειδικό μπορεί να τροποποιηθεί, και της πραγματικότητας που είναι η αδυναμία να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Στην παρούσα περίπτωση, ο φόβος αφορά την απειλή κατάρρευσης μιας θεμελιώδους αξίας, όπως αυτή έχει αποθηκευτεί στο μυαλό μας και έχει γίνει πια παγιωμένος τρόπος σκέψης , τον οποίο το άτομο, δεν μπορεί να τροποποιήσει, χωρίς μάλιστα την εκτίμηση ενός ειδικού, μπορεί να μην την έχει ούτε συνειδητοποιήσει. Επιπλέον, το ανθρώπινο μυαλό διαθέτει έμφυτους μηχανισμούς που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση του άγχους, θα το λέγαμε πρόχειρα, «κρύβοντας» από το συνειδητό μας αυτό που πραγματικά μας φοβίζει, με την «δημιουργία» κάποιου νέου φόβου, πχ φόβο για την υγεία μας
Ένα άλλο πολύ συχνό παράδειγμα είναι ότι πολλές φορές η αυστηρής ηθικής σεξουαλική ανατροφή από τους γονείς μπορεί για παράδειγμα να δημιουργήσει ενοχές για την σεξουαλική επαφή, οι οποίες μπορεί να είναι εμφανείς σωματικά, πχ. πόνοι κατά την σεξουαλική επαφή, παρ’ όλα αυτά, η αιτία των πόνων να παραμένει «καλά κρυμμένη» από το συνειδητό μας. Έτσι μπορεί να δημιουργηθεί φόβος ή και αποφυγή της σεξουαλικής επαφής. Για τον λόγο αυτό, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με ελαφρότητα τέτοιοι φόβοι, προσπαθώντας το άτομο να τους ξεπεράσει μόνο του.
Η άγνοια δυστυχώς για την επιστήμη της ψυχολογίας, έχει κάνει τους ανθρώπους συχνά να νιώθουν ως αδύναμοι χαρακτήρες, αν δεν «παλέψουν» κάτι μόνοι τους. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την προσπάθεια αυτή με έναν άνθρωπο που επειδή τον πονάει το στομάχι του, προσπαθεί να κάνει μόνος του γαστροσκόπηση, ενώ πιθανά η γνώμη του γαστρεντερολόγου θα ήταν ότι δεν χρειάζεται αυτό ς ο τρόπος θεραπείας, ή θα την έκανε σωστά ως ειδικός. Το μυαλό μας διαθέτει την ικανότητα επίσης να «εφευρίσκει υποκατάστατα» για να αντιμετωπίσει προσωρινά διάφορες φοβίες. Έτσι κάποιος μπορεί να αφιερωθεί σε υπερβολικό βαθμό σε κάποιο χόμπι, επειδή φοβάται, λόγω της φοβίας του να βγαίνει συχνά έξω από το σπίτι. Μπορεί επίσης να μετράει πολλές φορές μέσα στην ημέρα την πίεση του, ενώ το πραγματικό του άγχος προκύπτει από την οικονομική του δυσχέρεια. Είναι αυτονόητο ότι αυτά τα «υποκατάστατα» δεν βοηθούν στην μόνιμη αντιμετώπιση και ίαση μιας φοβίας, αλλά την συντηρούν.
Συμπερασματικά πρέπει να τονίσουμε ότι το τι σημαίνουν οι φοβίες μας και πως τις «χρησιμοποιεί» το μυαλό μας, ποικίλλει από προσωπικότητα σε προσωπικότητα και δεν πρέπει τα παραδείγματα που αναφέραμε να χρησιμοποιηθούν ως διάγνωση από μη ειδικούς. Θα ήταν σαν να δίνουμε την ίδια αντιβίωση σε έναν άνθρωπο που έχει παρόμοια συμπτώματα με κάποιον άλλον, χωρίς να τον έχουμε εξετάσει.
Στην Ιατρική και στην Ψυχολογία, η λέξη «παρόμοια» δεν αρκεί για την διάγνωση ενός ειδικού. Απαιτείται ως υπεύθυνος επιστήμων να δει σε προσωπική επαφή τον άνθρωπο και να κρίνει.
Νικόλαος Γ. Βακόνδιος (Ψυχολόγος)

ΠΗΓΗ...http://psixologikosfaros.blogspot.com

ΕΥΘΥΝΗ ΖΩΗΣ


Πολλές φορές σκεφτόμαστε ότι δεν ορίζουμε τη ζωή μας. Μοιάζει σαν να θεωρούμε ότι είμαστε έρμαια των καταστάσεων εξαρτώντας τη από δυνάμεις της τύχης. Έτσι περιμένουμε να αλλάξουν οι καταστάσεις για να αλλάξει και η ζωή μας. Ποιος λοιπόν ορίζει την τύχη μας-τη ζωή μας? Εμείς ορίζουμε ως ένα μεγάλο βαθμό την τύχη μας-τη ζωή μας, καθώς επιλέγουμε εκείνα τα μονοπάτια που θα μας οδηγήσουν στην επίτευξη ή μη των στόχων μας. Κάθε άνθρωπος επιλέγει να διαβεί τη ζωή του αξιοποιώντας το ανάλογο δυναμικό του. Και πώς γίνεται αυτό? Ανά δευτερολέπτο περνούν διάφορες σκέψεις από το μυαλό μας όπου κάποιες τις κρατούμε και άλλες τις διαγράφουμε.
Βάσει εκείνων που θα κρατήσουμε θα ενεργήσουμε προς την υλοποίησή τους όπου το συναίσθημα που θα προκληθεί από τη αυτή τη διαδικασία μπορεί να είναι είτε θετικό π.χ. Χαρά, ενθουσιασμός, είτε αρνητικό π.χ. Απογοήτευση, στεναχώρια.
Τα θετικά συναισθήματα είναι πάντα καλοδεχούμενα. Τί συμβαίνει όμως με τα αρνητικά, πώς τα διαχειριζόμαστε? Η απάντηση είναι ότι εξαρτάται από τη βαρύνουσα σημασία των σκέψεων μας, δηλαδή πόσο σημαντική ήταν για εμάς η υλοποίησή τους (τί επιπτώσεις είχε στην εικόνα του εαυτού μας), τί προσδοκίες είχαμε (πώς πιστεύαμε ότι θα εξελισσόντουσαν τα πράγματα).
Έτσι λοιπόν το κίνητρο που έχουμε παίζει σημαντικό ρόλο στο πώς θα ερμηνεύσουμε πιθανή αρνητική έκβαση των πραγμάτων. Για αυτό το λόγο χρειάζεται να είμαστε έτοιμοι στο να αντιμετωπίσουμε και την πιθανή “αποτυχία”.
Πώς όμως γίνεται αυτό?
Η αντιμετώπιση βασίζεται στην αξιολόγηση των ενεργειών μας ώστε να κατανοήσουμε πιθανές ελλείψεις μας. Πιο συγκεκριμένα να δούμε ποια βήματα θα έπρεπε να είχαν γίνει διαφορετικά ώστε να είχαμε καλύτερα αποτελέσματα, ποιες ήταν οι συνέπειες του κάθε βήματος που ακολουθήσαμε (πλεονεκτήματα-μειονεκτήματα) και ποιες θα είναι οι συνέπειες επιλογής διαφορετικών βημάτων (πλεονεκτήματα-μειονεκτήματα) ώστε να αποφασίσουμε τί θα ήταν πιο ωφέλιμο για εμάς στην παρούσα φάση αλλά και σε μελλοντικές καταστάσεις.
Με αυτό τον τρόπο έχουμε τη δυνατότητα να λαμβάνουμε αποφάσεις καταγράφοντας τη διαθεσιμότητα των δυνάμεων μας, την αποτελεσματικότητα των επιλογών μας αλλά και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεων μας.
Οι εμπειρίες που αποκομίζουμε από την παραπάνω διαδικασία μας βοηθούν στη βελτίωση μας, καθώς μαθαίνουμε μέσα από τα λάθη μας. Και όπως είναι κοινά αποδεκτό ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς. Χρειάζεται πάντα να θυμόμαστε ότι ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του ένα ανεξάντλητο πλούτο ψυχικών δυνάμεων, οι οποίες αναδύονται σε κρίσιμες στιγμές στη ζωή μας εκπλήσσοντας μας ευχάριστα. Έτσι αποδεικνύεται ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε σε κάθε περίσταση αρκεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στις δυνατότητές μας και στην ευθύνη της ζωής μας.
Αμανατίδου Φωστηρία Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

ΠΗΓΗ...http://psixologikosfaros.blogspot.com

ΘΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΟ


Η κρίση φέρεται να εντείνει τα ψυχοσωματικά προβλήματα
Η κρίση φαίνεται ότι έχει φέρει αύξηση της απασχόλησης για τους ψυχιάτρους, καθώς σύμφωνα με την Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία ολοένα και περισσότεροι Έλληνες απευθύνονται σε αυτούς. Αντίδοτο στο αυξανόμενο άγχος και προβληματισμό που φέρνει η κρίση, υποστηρίζουν οι ειδικοί, είναι μια μαχητική και θετική στάση ζωής απέναντι στα προβλήματα.
Ο λόγος, τα αυξανόμενα οικονομικά και οικογενειακά προβλήματα, το άγχος και ο φόβος για το μέλλον, οι διαταραχές ύπνου και τάσεις φυγής.
Την ίδια ώρα παρατηρούνται αύξηση στις απόπειρες αυτοκτονίας και στην κατανάλωση ψυχοφαρμάκων.
«Οι δύσκολες κοινωνικές καταστάσεις, έχουν πάντα συνέπειες και στην υγεία των ατόμων», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, ψυχίατρος, Δημήτρης Πλουμπίδης. Όπως αναφέρει "οι κάρτες και τα δάνεια έχουν φέρει πολλούς ανθρώπους σε απόγνωση και σε κατάθλιψη".
Όσον αφορά στα συχνότερα συμπτώματα είναι διαταραχές ύπνου, άγχος και ήπιες καταθλίψεις.
Η λύση που προτείνει ο ίδιος ακούγεται απλή. «Οι άνθρωποι πρέπει να έχουν μαχητική στάση απέναντι στα προβλήματά τους, και όχι τάσεις φυγής. Πρέπει να αποφασίσουν να υπερασπίσουν τη δουλειά τους, το σπίτι τους, το κοινωνικό και το οικογενειακό περιβάλλον τους. Αν το κάνει κανείς αυτό, βρίσκει τρόπους να αντιμετωπίσει και τα προβλήματά του» τονίζει για να προσθέσει πως «οι άνθρωποι που παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους, έχουν λιγότερα προβλήματα ψυχικής υγείας. Μία ενεργητική στάση απέναντι στη ζωή, κυρίως σε συλλογικό επίπεδο, είναι το ιδανικό».

(Πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ)

ΕΝΤΕΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΟΙ ΑΣΧΗΜΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ


Παιδιά που εμφανίζουν προβλήματα συμπεριφοράς έχουν διπλάσιες πιθανότητες ως ενήλικες να υποφέρουν από χρόνιο πόνο.
Αυτό ήταν το πόρισμα επιστημονικής μελέτης που έγινε σε 19.000 παιδιά από ειδικούς στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen.
Οι ειδικοί εκτιμούν πως εσφαλμένα σήμερα από εκκρίσεις ορμονών στον εγκέφαλο μπορεί διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή.
Το σύστημα του εγκεφάλου, εικάζεται ότι επηρεάζουν άσχημες εμπειρίες οι οποίες προκαλούν τα προβλήματα συμπεριφοράς στην παιδική ηλικία και διάχυτο πόνο στην ενήλικη ζωή.
Όλα τα παιδιά που έλαβαν μέρος στην έρευνα γεννήθηκαν το 1958. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, μέχρι την ηλικία των 16 ετών, γονείς και δάσκαλοι αξιολόγησαν τη συμπεριφορά των παιδιών κοιτάζοντας ενδείξεις προβλήματος στη συμπεριφορά, όπως φτωχή ικανότητα να αποκτήσουν φίλους, ανυπακοή, κλοπή, ψεύδη, μάσημα νυχιών.
Όταν τα παιδιά μεγάλωσαν και έφτασαν στην ηλικία των 42 ετών, συμπλήρωσαν ερωτηματολόγιο σχετικά με το ψυχολογικό άγχος. Στην ηλικία των 45 ετών συμπλήρωσαν ακόμα ένα ερωτηματολόγιο για τον πόνο. Όπως υπέδειξε η έρευνα, παιδιά με σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς είχαν διπλάσιο κίνδυνο χρόνιου διάχυτου πόνου.
Ο επικεφαλής της έρευνας, Dr Dong Pang, από το πανεπιστήμιο Aberdeen, δήλωσε ότι ήδη γνωρίζουμε πως σοβαρά αρνητικά γεγονότα που συνέβησαν στην παιδική ηλικίαν όπως νοσηλεία μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα και χωρισμό από τη μητέρα σχετίζονται με διάχυτο πόνο στην ενήλικο ζωή.
Ωστόσο, μέχρι τώρα δεν ήταν γνωστό αν η μη φυσιολογική συμπεριφορά στα παιδιά είναι μακροχρόνια ένδειξη για τέτοιου είδους πόνο. Όπως δήλωσε ο ερευνητής, η συγκεκριμένη έρευνα δείχνει ότι είναι. Σύμφωνα με τους ερευνητές, δεν είναι μόνο ο χρόνιος διάχυτος πόνος που σχετίζεται με την κακή συμπεριφορά στην παιδική ηλικία.
Άλλα προβλήματα στην ενήλικη ζωή που σχετίζονται με προβλήματα συμπεριφοράς της παιδικής ηλικίας περιλαμβάνουν μακροπρόθεσμα ψυχολογικά προβλήματα, όπως κατάθλιψη, άγχος και χρήση ουσιών.
Οι ερευνητές δήλωσαν ότι όλα αυτά τα προβλήματα μπορεί ενδεχομένως να είναι αποτέλεσμα αλυσίδας γεγονότων που τίθενται σε λειτουργία από τη δυσλειτουργία του άξονα υποθάλαμος- υπόφυση-αδρεναλίνη, το σύστημα στον εγκέφαλο που ρυθμίζει τις ορμόνες και βοηθά στον έλεγχο της αντίδρασης του οργανισμού στις στρεσογόνες καταστάσεις.
Αν περαιτέρω έρευνα αποδείξει ότι ισχύει η σχέση, τότε ενδεχομένως θα είναι πιθανή η παρέμβαση στην αρχή της ζωής, για την πρόληψη αυτών των προβλημάτων αργότερα. Rheumatology..

ΠΗΓΗ...http://psixologikosfaros.blogspot.com

ΓΟΝΕΙΣ΄΄ΦΡΟΝΤΙΖΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ;



Η ΑΓΆΠΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΈΡΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΊΣ, ΕΊΝΑΙ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΠΛΈΟΝ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΎΣ ΠΑΡΆΓΟΝΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΆΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΨΥΧΙΚΟΎ ΚΌΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΏΝ ΤΟΥΣ. Η ΑΓΆΠΗ ΑΥΤΉ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΕΚΦΡΆΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΜΕ ΛΌΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΆΞΕΙΣ ΚΑΙ ΌΧΙ ΜΌΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΆ ΥΛΙΚΏΝ ΑΓΑΘΏΝ.
Μέσα στην καθημερινή πίεση και τις αμέτρητες σκοτούρες που βασανίζουν τους σύγχρονους γονείς, πιθανόν συχνά να ξεχνούν να δείχνουν προς τα παιδιά τους, στο βαθμό που θα έπρεπε, την αγάπη που πραγματικά νιώθουν για αυτά.
Όμως τα παιδιά, οποιασδήποτε ηλικίας, έχουν συνεχώς ανάγκη να αισθάνονται την αγάπη, την εκτίμηση και την υποστήριξη και από τους δύο γονείς τους.
Ας δούμε λοιπόν μερικούς απλούς τρόπους, που μπορούν να προσφέρουν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο παιδί σας και κατά συνέπεια προς εσάς και την οικογένεια σαν σύνολο:
Όταν είστε με τα παιδιά σας να έχετε εποικοδομητική προσέγγιση και να χρησιμοποιείτε θετικές φράσεις και λέξεις


Είναι σημαντικό να ανταποκρίνεστε άμεσα και με ένα αίσθημα αγάπης στις υλικές και στις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών σας. Αποφεύγετε από το λεξιλόγιο σας, φράσεις ή λέξεις που να μειώνουν το παιδί


Να κάνετε επιπρόσθετες προσπάθειες να δίνετε το καλό παράδειγμα, τόσο στο σπίτι όσο και έξω όταν βρίσκεστε με άλλους. Χρησιμοποιείτε συχνά και όποτε είναι αναγκαίο λέξεις όπως ευχαριστώ, παρακαλώ και συγγνώμη ή λυπούμαι


Όταν το παιδί σας είναι θυμωμένο, σε κακή διάθεση ή σε κατάσταση που σας αντιλέγει, προσπαθήστε να εκτονώσετε την κατάσταση με ένα αγκάλιασμα, ένα χάδι, με μια άλλη κίνηση που ξέρετε ότι του αρέσει ή ακόμη με ένα "μυστικό νόημα" που μόνο εσείς οι δύο το γνωρίζετε


Να χρησιμοποιείτε μη βίαιους τρόπους πειθαρχίας όταν αυτό επιβάλλεται. Στην ουσία οι γονείς θα πρέπει να αρχίσουν να εφαρμόζουν τρόπους ανταμοιβής ή περιορισμούς, χρόνια πριν από την εφηβεία. Αυτό θα θέσει τις βάσεις για μια καλύτερη αντιμετώπιση των δύσκολων χρόνων της εφηβείας.
Στην εφηβεία, εάν τα παιδιά παραβιάζουν συνεχώς σημαντικούς κανόνες που πρέπει να τηρούνται, χωρίς καμιά συνέπεια, τότε ενθαρρύνονται να παραβιάσουν ακόμη περισσότερους κανόνες



Να έχετε πάντοτε στο πρόγραμμα σας να περνάτε χρόνο, για παράδειγμα μισή μέρα κάνοντας με το παιδί ή τον έφηβό σας κάτι που ξέρετε ότι του αρέσει


Είναι πολύ καλό να προγραμματίζετε να κάνετε οικογενειακά παιγνίδια με τρόπο τέτοιο που όλη η οικογένεια να βρίσκεται μαζί.
Σημειώστε στο ημερολόγιο τις ημέρες που επιλέξατε και για κάθε μέρα σημειώστε το όνομα ενός μέλους της οικογένειας. Θα κάνετε την ημέρα εκείνη, το αγαπημένο παιγνίδι ή δραστηριότητα του μέλους της οικογένειας του οποίου έχετε γράψει το όνομα για την ημερομηνία εκείνη



Τα οικιακά ζώα μπορούν να κάνουν τα παιδιά να νιώθουν καλύτερα. Ιδιαίτερα φαίνεται ότι αυτό βοηθά τα παιδιά με χρόνιες ασθένειες. Εάν είναι δυνατό σκεφτείτε να προσφέρετε την ευκαιρία αυτή στα παιδιά σας. Τα κάνει πιο δραστήρια από σωματικής άποψης, βελτιώνει τη γενική τους προσέγγιση και παράλληλα τους προσφέρει μια συνεχή συντροφια

Ένας πολύ καλός τρόπος για να μάθουν τα παιδιά σας να επιλέγουν τη σωστή διατροφή είναι να τα ενθαρρύνετε να μαγειρεύουν όταν είναι δυνατό, μαζί σας.Η συμμετοχή τους στον προγραμματισμό του μενού, στο ψώνισμα όλων των υλικών, στο μαγείρεμα και στο σερβίρισμα μπορεί να έχει αξιόλογες ευεργετικές επιδράσεις τόσο στον τρόπο διατροφής τους αλλά και στις σχέσεις τους μαζί σας


Μεγαλώνοντας το παιδί θα αφιερώνει όλο και περισσότερο χρόνο για να αναπτύσσει καινούργιες δεξιότητες σε διάφορους τομείς. Εσείς θα πρέπει να φροντίζετε να το ενθαρρύνεται και να του δίνετε μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων σας, κάθε βοήθεια που μπορείτε, τόσο ενθαρρύνοντας το όσο και δίνοντας του την υλική βοήθεια που χρειάζεται


Η υγεία του παιδιού σας εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τη φροντίδα και την καθοδήγηση που θα του δώσετε από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Θα πρέπει να το παίρνετε στις επισκέψεις που επιβάλλονται στο γιατρό του, να το προστατεύετε όσο μπορείτε από τα ατυχήματα, να του παρέχετε μια πλούσια υγιεινή διατροφή και να το ενθαρρύνετε να κάνει δραστηριότητες με σωματική εξάσκηση.
Αυτές οι ενέργειές σας θα το προστατεύουν και θα δυναμώσουν το σώμα του. Παράλληλα οι καλές βάσεις που θα θέσετε θα συνοδεύουν και θα ωφελούν το παιδί σας για όλη του τη ζωή


Πρέπει να καταλάβετε ότι ανεξάρτητα από το πόσο θα προσπαθήσετε με ενεργό τρόπο να δείξετε ή να μεταφέρετε κάποιες από τις αξίες σας στο παιδί σας, αυτό ζώντας μαζί σας και παρακολουθώντας σας, θα απορροφήσει πολλές από τις αξίες σας. Θα δει πόσο πειθαρχημένος είστε στη δουλειά σας, πόσο εφαρμόζετε αυτά που λετε και πόσο συνεπείς είστε στις πεποιθήσεις σας


Ένα από τα πιο σημαντικά δώρα που θα δώσετε στο παιδί σας είναι να το βοηθήσετε να αναπτύξει την αυτοπεποίθηση του. Το παιδί σας χρειάζεται τη συνεχή σας υποστήριξη και ενθάρρυνση για να ανακαλύψει τις δυνάμεις του.
Χρειάζεται να ξέρει ότι πιστεύετε σε αυτό, ότι γνωρίζετε ότι μπορεί να φτάσει σε δύσκολους στόχους. Αυτό το βοηθά να πιστέψει στις δικές του δυνάμεις και έτσι να ενεργοποιήσει τις πολλές δυνάμεις που έχει και πιθανόν να μην έχει ακόμη ανακαλύψει. Η διαδικασία αυτή επιβάλλει να νιώθει την αγάπη σας, να ξοδεύετε χρόνο μαζί του και να το επαινείτε για τα επιτεύγματα του


Και τέλος μη ξεχνάτε, οποιαδήποτε ηλικία και αν έχει το παιδί σας, να μη ξεχνάτε να του λετε ότι το αγαπάτε!


Medlook
ΠΗΓΗ....http://psixologikosfaros.blogspot.com

ΑΓΝΩΜΟΣΥΝΗ-ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ


Αγαπάς ένα μηδενικό, όταν αγαπάς έναν αχάριστο Πλαύτος
Αγνώμων μη γίνου (Να μην είσαι αγνώμων) Ευριπίδης
Αν περιμαζέψεις έναν πεινασμένο σκύλο και τον ταϊσεις, δεν πρόκειται να σε δαγκώσει. Αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στο σκύλο και τον άνθρωπο Τουέην Μαρκ
Είναι ανθρώπινο να ακούς να σε κακολογούν μετά από μια ευεργεσία που έκανες Μέγας Αλέξανδρος
Ένας αχάριστος αδικεί όλους όσους πάσχουν
Επακόλουθο της αχαριστίας είναι η αναισχυντία Ξενοφών
Η αγνωμοσύνη γίνεται αφορμή επικρίσεων, η δε ευγνωμοσύνη φέρει και νέα ευεργετήματα Σεβινιέ
Η απεχθέστερη αχαριστία είναι αυτή των παιδιών προς τους γονείς
Η αχαριστία αποξηραίνει την πηγή κάθε αγαθότητας Ρισελιέ
Η αχαριστία είναι θυγατέρα της υπερηφάνειας Πρόκλος
Η αχαριστία είναι λέξη εμφαντική κάθε χαμαίρπειας Μωρεάς
Η αχαριστία είναι παιδί της ευεργεσίας Πολύβιος
Η αχαριστία είναι παραλογισμός. Είναι διαστροφή. Είναι χειρότερη και από τη λέρα [Ανώνυμος]
Η αχαριστία είναι προδοσία απέναντι στην ανθρωπότητα Θεόφραστος
Η αχαριστία ενός ανθρώπου ζημιώνει όλους τους δυστυχείς που έχουν ανάγκη ευρεργεσιών Μωραϊτίνης
Η αχαριστία κάποιου, πολύ απέχει απ' το να ανταποκρίνεται επάξια στην ευεργεσία που δέχτηκε Kraus Karl
Η αχαριστία σκοτώνει την φιλανθρωπία Μπράκκο
Η γη δεν γεννά χειρότερο πλάσμα από τον αχάριστο Μπέττι
Η πενία κάνει αγνώμονες και τους καλούς [Αρχαίο ρητό]
Η πιο μαύρη αχαριστία, αλλά και η πιο συνηθισμένη είναι η αχαριστία των παιδιών απέναντι στους γονείς Βόβεναργκ Λ.
Κάθε φορά που συμπληρώνω μια κενή θέση, δημιουργώ δέκα δυσαρεστημένους και έναν αχάριστο Λουδοβίκος 14ος της Γαλλίας
Κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε Καλλίμαχος
Μη ρίχνεις πέτρα στο πηγάδι που σε δρόσισε Πολύβιος
Μια εκδήλωση ευγνωμοσύνης είναι και το να μην κακολογείς τον ευεργέτη σου [Ουγγρική Παροιμία]
Ο άνθρωπος είναι αχάριστος, η ανθρωπότητα είναι ευγνώμων
Ο αχάριστος άνθρωπος μοιάζει με σπασμένο πιθάρι, στο οποίο ό,τι καλό κι αν ρίξεις θα πέσει στο κενό Κλεόβουλος
Ο λαός είναι μια κοινωνία ανθρώπων πολύ αχάριστη Ηρόδοτος
Οι κακοήθεις είναι πάντοτε αγνώμονες Θερβάντες
Πικρή είναι η απογοήτευση όταν σπείρεις ευεργεσίες και θερίσεις ύβρεις Πλαύτος
Πονηρός είναι κάθε αχάριστος άνθρωπος Λυσίας
Πρέπει κανείς να συμπληρώσει το ευεργέτημα που έκανε, συγχωρώντας την αχαριστία του ευεργετηθέντος Τεριέ
Σπάνια σκεπτόμαστε ό,τι έχουμε διαρκώς, όμως σκεπτόμαστε τι στερούμαστε Σοπενάουερ
Τα κτήνη αφήνουν την αχαριστία στον άνθρωπο Βενάρδος
Την αχαριστία την αισθάνονται μόνο εκείνοι που όταν κάνουν ένα καλό υπολογίζουν στην ανταπόδοσή του [Ουγγρική Παροιμία]
Τον αχάριστο άνθρωπο, όταν τον καθήσεις στον ώμο σου, θα προσπαθήσει να ανέβει στο κεφάλι σου Σαίξπηρ

ΠΗΓΗ...http://psixologikosfaros.blogspot.com

ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ


Βιολογική εξήγηση των δυσκολιών στην ανθρώπινη επικοινωνία
Οι άνθρωποι κάνουμε πολύ συχνά ένα μεγάλο και βασικό λάθος, νομίζουμε ότι αυτό που λέμε σε κάποιον άλλον, αυτός το εκλαμβάνει όπως εμείς το εννοούσαμε. Νομίζουμε δηλαδή ότι ο «δέκτης» του μηνύματος το αντιλαμβάνεται όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς «ο πομπός». Υπάρχει όμως μία σημαντικότατη παράμετρος η οποία συχνά «αλλοιώνει» το νόημα του μηνύματος στην αντίληψη του ανθρώπου. Η παράμετρος αυτή είναι ο τελείως μοναδικός τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος του κάθε ανθρώπου επεξεργάζεται τα διάφορα ερεθίσματα. Διαφορετικότητα η οποία οφείλεται όχι τόσο σε «κατασκευαστική» διαφορά του εγκεφάλου μας, αλλά σε διαφορετικότητα στην «διαδικασία» επεξεργασίας των μηνυμάτων.
Πριν αναφερθούμε σε βασικές διαφορές του γυναικείου και αντρικού εγκεφάλου, θα ήταν χρήσιμο να δώσουμε ένα παράδειγμα σε αυτό που αναφέραμε παραπάνω. Ας πούμε για παράδειγμα ότι μία γυναίκα σχολιάζει στην φίλη της ότι δείχνει σαν να πήρε κάποιο βάρος από τότε που έχει να την δει. Αν η φίλη της είναι κάπως ανασφαλής με την εμφάνιση της, κάτι το οποίο έχει να κάνει με την «εικόνα» που έχει σχηματισμένη στο μυαλό της για τον εαυτό της, θα ενοχληθεί πολύ ακόμη και αν δεν έχει πάρει καθόλου βάρος. Σε άλλη περίπτωση, το σχόλιο αυτό μπορεί να μην αγγίξει καθόλου έναν άνθρωπο που είναι σίγουρος για την εικόνα του, ή να μην θεωρήσει έστω το σχόλιο κακοπροαίρετο.
Γιατί λοιπόν οι άνθρωποι αντιδρούμε διαφορετικά σε παρόμοια ερεθίσματα ή μηνύματα?
Όταν λαμβάνουμε ένα μήνυμα ή ερέθισμα, ο εγκέφαλος μας, ταχύτατα εκτελεί τις ακόλουθες διαδικασίες, αντιλαμβάνεται το μήνυμα (λειτουργία της αντίληψης), το επεξεργάζεται (λειτουργία της νόησης), και το συνειδητοποιεί (λειτουργία της συνείδησης). Οι λειτουργίες αυτές γίνονται αστραπιαία, σχεδόν ταυτόχρονα, και παράλληλα με την λειτουργία της μνήμης.
Τι ρόλο παίζει η μνήμη μας?
Σημαντικότατο και λειτουργεί πάντοτε όποτε σκεφτόμαστε, όπως η μνήμη σε έναν υπολογιστή. Ο εγκέφαλος μας για την ακρίβεια είναι ένας πανίσχυρος υπολογιστής, ο οποίο για να κατανοήσει καταστάσεις, ανατρέχει στην μνήμη συνεχώς. Ακόμη κι αν αντιμετωπίζουμε μία εντελώς νέα κατάσταση, το μυαλό μας ανατρέχει στην μνήμη, στις εμπειρίες, ψάχνοντας ομοιότητες με άλλες καταστάσεις που έχει αντιμετωπίσει στο παρελθόν.
Η Προσωπικότητα μας θα μπορούσαμε απλά να πούμε ότι είναι μαθημένοι και παγιωμένοι τρόποι (στην μνήμη μας φυσικά) με τους οποίους αντιδρούμε απέναντι στο περιβάλλον. Οι τρόποι αυτοί μπορούν να αλλάξουν, αλλά όχι εύκολα και όχι από την μια στιγμή στην άλλη.
Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, την οποία αποκαλούμε αυτοεικόνα, είτε αφορά την εμφάνισή μας, είτε τις ικανότητες και δεξιότητες μας, είναι και αυτή κάτι που σχηματίζεται κατά την ανάπτυξή μας και υπάρχει «αποθηκευμένη» στην μνήμη μας.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο ένας ενήλικας ο οποίος μεγάλωσε με τους γονείς του να παίρνουν πρωτοβουλία για τα πάντα στην ζωή του, θα δυσκολεύεται να εμπιστευτεί τον εαυτό του και στην ενήλικη ζωή. Η αυτοπεποίθηση ως μέρος της αυτοεικόνας μας δημιουργείται και αποθηκεύεται στην μνήμη μας όταν ο εγκέφαλός μας παρατηρεί και συνειδητοποιεί ότι μπορεί και ανταποκρίνεται με επιτυχία σε διάφορες καταστάσεις.
Αναφερθήκαμε σε παράγοντες που επηρεάζουν την επικοινωνία των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φύλου, εστιάζοντας στην λειτουργία της μνήμης και των ατομικών εμπειριών του κάθε ανθρώπου, οι οποίες «φιλτράρουν» και ερμηνεύουν με μοναδικό τρόπο, τα μηνύματα που λαμβάνουμε και τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε.
Γυναίκες και άντρες , δυσκολεύονται πολλές φορές στις διαπροσωπικές σχέσεις εξαιτίας διαφορών (οι οποίες στατιστικά υπάρχουν στα δύο φύλα) τις οποίες δεν γνωρίζουν και επομένως δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν.
Διαφορές στον γυναικείο και αντρικό εγκέφαλο
Ο γυναικείος εγκέφαλος έχει μία αυξημένη ικανότητα στην αναγνώριση συναισθηματικών εκφράσεων του προσώπου. Μπορεί εύκολα δηλαδή να αντιληφθεί αν ένας άνθρωπος είναι χαρούμενος λυπημένος, θυμωμένος, κλπ.. Συχνά όμως, οι γυναίκες λανθασμένα θεωρούν ότι και οι άντρες έχουν αυτή την δυνατότητα, και θυμώνουν που αυτοί δεν αντιλαμβάνονται τα μη λεκτικά μηνύματα που τους περνάνε οι γυναίκες. Πολύ συχνά ένας ειδικός θα ακούσει από μία γυναίκα για τον σύντροφό της « Μα αφού του το δείχνω και δεν καταλαβαίνει. Χρειάζεται και να το πω?» Η απάντηση είναι βεβαίως και ναι. Πάρα πολλά προβλήματα στην επικοινωνία προκύπτουν όταν θεωρούμε ότι το μυαλό του άλλου λειτουργεί όπως το δικό μας και αντιλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο τις καταστάσεις.
Επομένως είναι απαραίτητο λεκτικά να περιγράψουμε στον άλλον το πως αντιλαμβανόμαστε μία κατάσταση και να σιγουρευτούμε ότι και αυτός κατάλαβε τι εννοούμε. Και στην λεκτική επικοινωνία όμως μπορούν να γίνουν λάθη, καθώς αναφέραμε ότι φιλτράρουμε τα μηνύματα με βάση τις εμπειρίες μας.
Ο ανδρικός εγκέφαλος δυσκολεύεται περισσότερο στο να περιγράψει λεκτικά συναισθηματικές καταστάσεις. Σε πολλούς έχει τύχει να περάσουν μία κατάσταση στην οποία να αδυνατούν να περιγράψουν με λόγια τα συναισθήματα που τους προκάλεσε. Όταν προσπαθούμε να περιγράψουμε με λέξεις ένα συναίσθημα , ουσιαστικά προσπαθεί ο λογικός μας εγκέφαλος ο οποίος « χειρίζεται» την γλώσσα, να «διαβάσει» και να περιγράψει αυτό που νιώθει ο συναισθηματικός μας εγκέφαλος.
Ιδιαίτερα και λόγω ανατροφής, τα κορίτσια μεγαλώνουν με μεγαλύτερη ενθάρρυνση από τους γονείς στο να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, κάτι που σημαίνει μεγαλύτερη εξάσκηση και επομένως ανάπτυξη της ικανότητας αυτής, ενώ στα αγόρια συνήθως δεν υπάρχει αυτή η ενθάρρυνση.Δεν είναι παράξενο λοιπόν , συχνά οι ενήλικοι άνδρες να παρουσιάζουν αυτή την αδυναμία έκφρασης, η οποία λανθασμένα εκλαμβάνεται ως σκληρότητα χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά η ικανότητα αυτή μπορεί και πάλι να αναπτυχθεί με ενθάρρυνση προς τον άνδρα να προσπαθεί να περιγράψει τα συναισθήματά του. Συχνά η αποφυγή συζητήσεων από τον άνδρα γίνεται λόγω της έλλειψης της ικανότητας αυτής.
Παρατηρώντας και μόνο πως κάποιοι άνθρωποι βιώνουν άγχος σε κάποιες καταστάσεις, ενώ κάποιοι άλλοι σε τελείως διαφορετικές, αντιλαμβανόμαστε ότι καθοριστικός παράγοντας για το άγχος, είναι τι θεωρεί ο εγκέφαλος μας ως απειλή.
Ανάλογα, προκειμένου να επικοινωνήσουμε σωστά με τον άλλον, είτε είναι εργασιακός χώρος, είτε διαπροσωπική σχέση, η απάντηση βρίσκεται σε μία ικανότητα εκπαιδεύσιμη, την ενσυναίσθηση. Την προσπάθεια δηλαδή να αφήσουμε έστω προσωρινά την δική μας οπτική των πραγμάτων με βάση τις δικές μας εμπειρίες, και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε πως αντιλαμβάνεται την ίδια κατάσταση ο άνθρωπος με τον οποίο θέλουμε να έχουμε πραγματική και ποιοτική επικοινωνία. Αυτός είναι και ο σκοπός που σε μεγάλους οργανισμούς γίνονται και ομάδες συζήτησης των εργαζομένων με συντονιστή ειδικό ψυχολόγο.
Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι δεν θα πρέπει να κατηγορούμε πάντα τον άλλο ότι δεν θέλει να μας καταλάβει αφού αυτό μπορεί να οφείλεται στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα γεγονότα ή στην αδυναμία του να κατανοήσει τον τρόπο έκφρασής μας Νικόλαος Γ. Βακόνδιος.

ΠΗΓΗ...http://psixologikosfaros.blogspot.com
Related Posts with Thumbnails